8

5 1ει⁹½ι, 509&%0011 5 dyreεοιν π mππν quam lectionem facile accepturum spero, qui comparaverit versum supra a nobis restitutum (v. 159.):. 2„οακ ϑ veoοεα αμαν œ dyxeν ꝙQυ cstv. ijεοοσeuen iam Matthiaeus scripserat, sed verba 64εeομσιννεν αἀ d-Vt intacta reliquerat. Verbum illud legitur v. 577. rνοοmσπκακιειεα»κάνα diν εοꝓσνρσ,ν gi da Sved dρσιιρνν, quo loco nostram scripturam non minus confirmari puto.

V. 168. 006 8 94⁷R „ℳoꝗ ⁴eεντν ð⁴⁹αάηέ⁴τοσιν⁴σ⁴ονν τ αει ³ςε aντοαν ᷣνde έμνονιες deνςε⁶mε, d νκεᷣεεεεις Plurimi codd. praebent dιασοα, lectionem perineptam, ut ait Hermannus; duo codd. Paris. drνιισιτο Quae pro his vocibus a VV. DD. substituta sunt: dπιιιστο(Hermann.), dA-*πα2ουαιο(Both.), dεπαιmσπww5aRuhnken.), ⁴ιασσι(Schneidewin.), vel sensus vel numerorum causa reiicimus. De dmνπνονυτοοι et dmνπ⁶ατοι conf. quae supra ad v. 52. diximus; d⁴ισπωα scribendum fuit&μ2ιασαιαοα, ut οι⁴α‿ιστοε, 1144. Ipsi proponimus: 6 ⁶υισινα ιο et quia saepius sic 6oοku et zuuαd inter se coniunguntur(vide v. 470. ποοει ε 10⁴ dꝓ³αα dοα ναα ταιααeς in Cerer. 328. 2α* mOα⁴‿ didoy εοαιιαααεα ⁶ιςααιαας§l), et quia, quae in versibus proximis dicuntur, partim ad ⁴σα, in quibus opulentia consistit, partim ad οννi pertinent. dοα animo Mercurii obversantur dicentis v. 170 sq. PElrro Tακναα αάανυσ Ler. d.˙ϑ⁴σάσ̈υαετιοιςσ 6ᷣcοεe0, r10010„, ρνσνέόέ, m4 uA¹o* cte., transit deinde ad 1 ½ ν his verbis: dεαιmφσ 0 ⁸ 1ℳ⁴n. Similiter v. 461. inter se coniunguntur: 7 udy 8„ꝙ⅜ε ενυέ6στςουν αςασκα⁴αιοσι*εαά ⁶1⁹ιν— οα

V. 239. 3 Eoνανς Eæαeονον deνςeeεεαννν ⁸αυισνιν.

In hoc versu verba dltetvey et auro iuxta posita et inter se coniuncta esse nullo modo possunt, ut, si daαν⁶σν recte scriptum est, in verbo dlεινεν aliquam corruptelam latere necesse sit, sin leεαανεμν recte se habet,&æνπισ³⁶ν sit removendum. Nam Hermanni (Epist. ad Ilg. p. 61.) de hoc loco iudicium nemo nunc sequetur. Qui quum ubique in hoc hymno duplicis recensionis vestigia avide indagaret, hoc loco versus 240— 242. inter- polatori attribuit, quae antecedunt, sic a primo hymni conditore composita esse opinatus est, ut αινινπι, seiunctum a praecedentibus verbis, cum sententia, quae secuta esset, coniungeretur, in versu a librariis omisso sic fere scripta:

ᷣ EOH*ς Hαἀeεοσνο 10ο A1εειεινιι, ˙ ταν elv dly εᷣσασςσ εειρμάαα☛ veoα 16 210:9 Le.

Intra ipsius igitur versus 239. fines sententiam corrigere studebimus. Frarxius 9 αρμοm integrum esse ratus, vocem dJtetve adqdubitat, quum verbum requiri existimet, quod occultandi sive celandi notionem habeat; sed quae celandi notio requiritur, revera in voce dléeive inest. Est enim vitare aliquem, se subtrahere eius adspectui; NMer- curius autem se subtrahere studuit Apollini, duem ob pecoris furtum iratum in specum matris ingressum conspexerat. Nam verba 9¶ EOr⁸ LrædeOyoy 7100» dteuey coniungi debere, iam Hermannus docuit, comparans Od. 4, 396. 1 ½ G⁴Ze 1100000„ 7 100 els dA41.⅜α. Qua in sententia quum voci xuτν locus esse non possit, non poterimus, quin hanc vocem cum alia commutemus. Scriptum fuisse putamus ab initio: