7

nam v. dμχ☛κνιν mediam syllabam producit. Hane fuisse causam opinamur, cur librarii. ut metrum restituerent, remota illa vocula α vel alia eius loco ante duπαπτuto posita, scriberent in plurimis codd. Aεασαηάνντπ ϑε ϑεέοιις dινινα Vox druro semper significat respiravit, animum collegit, id quod de igni recens ex ligno vel lapide excitato dici nequit. Itaque hanc vocem hic prorsus eiiciendam esse ratus, scribo:

rd. ³aα ⁴ο 9 ½α,.α d ντινm. Confer Quint. Smyrn. 2, 224. ος d'εεεέςσσυσ αεmνν—.

Versus 155— 161. et 254— 259. si diligentius inspexeris, alterum ex altero locum interpretandum et corrigendum esse intelliges. Assentimur Schneidewino, aui, commotus v. 256 sqq., versu 159. post* ε 1ασνu nonnulla deesse opinatur; sensum enim orationis Maiae fuisse: Nunc sane puto Xpollinem te validissimis vinculis constrie- tum per antri vestibulum ducturum(scilicet ante Jovis tribunal, ut in ius te rapiat) aut te comprehensum in Tartarum praccipitaturum. Hanc alteram sententiam post* αε ασ⁵⁴⁶νσα excidisse recte statuit; secutum deinde esse versum sie fere scriptum:

[ai de]... 1 4μ‿εαα ανσ dyusa e, 1*G⁸⁴ν.

Quaeritur, quae sint illa„νεα, in quibus Mercurium in futurum latrocinaturum esse Maia praedicit. Quum ex v. 256 sqq. obscuras Tartari regiones intelligendas esse pateat, ante 4εταε(?⁷) cr dyne ꝙr,I-eν*eνν adiecticum, quo accuratius convalles illae designa- rentur, positum fuisse existimamus et versum sic restituere conamur:

Jeodενια, μἀιεανςιε̈ εαάα dyxsa i 1*εεᷣοασεεν.

Similitudo verborum» ε 1αντα et εοοεντα causa fuisse videtur, cur librarius in scri- bendo statim a verbis σε 2αmσνια per errorem ad udrage eœr dyxsa ꝙ. transiret. Totus autem locus comparanti mihi v. 256 q. et 374. sic fere scriptus fuisse videtur:

1 εᷣ 1α.⁴οσιια ϑέ⁶ εειννες Tονιαονν εααιοι

d1g S6 ν οα νσ,ι⁶οοσν τνα⁴(αον ̈νν⁴ααάα ⁶ι⁷

ns Odsra deorage ar dνεα ρμιυυσιιν.

Versui 259..Aν ουι„νπα⁷ 80Trεεε, d1i*νmν ˙σνι ασe S˙ἀςσι ν— έχάααινι⁶υν.

VV. DD. diversa seriptura et interpretatione mederi studuerunt. Groddeckius seribit: 6006 G, 014uXvO404 8.ν⁴σ|ς I7s oνεοον ut eπἀ⁴οεις ⁰12⁵uε pro umbris dicti sint; Sehopenius: ꝙ 91ιέέτιιαιιν⁶ι 4. ν6οσι Ilgenius: 860 18, 414το R 8* αeς⁶Gόεν νηφ„in maleficis dux erit Mercurius, h. e. primus inter eos erit, qui poenas luat“; Bothius: 01007G1*„ d. 7),„ducem illum perditorum hominum fore ait, velut 1 anta, Sisyphi et quicunque excruciantur apud inferos“. Hermannus: dο ισ εν α. 5.; Schneidewinus: 64⁷ ‧4 1εν¶ mwᷣ1¶ n.,„unter den nichtsnutzigen Gaunern den Anführer spielend.“.

Ex his E.decki et Schopenii scripturae sensum tribuunt huic loco minus aptum: dux eris mortuorum; in Ilgenii et Bothii, qui eundem fere sensum loco inesse statuunt, scripturis hoc reprehendimus, quod id hominum genus, quod designari volunt, non accurate notatur. Idem de Hermanni et Schneidewini lectionibus valet, sed quam Schneidewinus sententiam verbis suis inesse putat, ea magnam nostro loco probabilitatem habet. Verba enim, quae supra attulimus:„unter den nichtsnurzigen Gaunern den Anführer spielend“, nihil aliud significare dicit, quam: apud inferos easdem, quas in terris, partes agere perges. Eandem sententiam nos restituimus scribendo: