II. in Cerer. 256. codicis scripturam: „inideg dνσισοem ³⁵.mρονέε bd yανοο editores recte mutarunt in: viideg dνισοπα, eσαςmνααοvsg. Ibidem versus 344 et 345. 10145mdexαεέιιισe‿—mο⁹⁹⁸d 1,'6mπν oατ Oοςᷣ εανν ⁶μαααα οσναμυιιμεο 5ον11. a viris doctis multum tentatos, Matthiaeus, quem Baumeisterum secutum esse video, bene restituit: 16 Qexerαι⁸οαέινν½‿mQmRϋeꝝꝰς 1,9, 1, d'2r, dr 1 0- 6)4,d. Sedr A.αν⁴ςνμννεμο*οο /. praeter„)& ε&ν αμ ταον. Numerorum causa aut ézc eiiciendum est, ut restet:* ⁴ιφι⁴η 0, vel* dνααας ο, vel Vossii d'παα πννο, aut scribendum est:„ d˙'να αe αςονσ. Ibid. versus 431. Bij dè †έοάσ υμ υαeν ε˙εννια νονααεεοαισα. in carminis particula legitur, quam recentiore Graecorum tempore insertum esse infra docebimus.

Omnino igitur in quinque maioribus hymnis Homericis relinquuntur quattuor correp- tiones in tertia dactyli syllaba ante mutam c. liq.: H. in Ap. Pyth. 210. in Mercur. 332. et 560. in Cerer. 431., e quibus hic quartus locus receutioris aetatis est, reliqui praeter II. in Merc. 560. non satis certa esse scriptura videntur.

Quae restant in hymnis minoribus correptiones ante mutam c. liq. in tertia dactyli syllaba, numero sunt tres, quarum duae leguntur in H. in Martem recentissimae aetatis: v. 1. 90, G69 Gμιάϊ ¶ο όεσο⁄πνσε⁷ς. et v. 12. Gε⁴υκιό μόι ναηναστ mά ⁴αν ν daον εμμμαο εαοσονι Tertia est XXVI, 7. α⁴m ο ειπμαιααι τeε(réννε?) deα 1το³ν⁴ιιυιαυσον 8 ε αν.

Ex his correptionibus duae, H. in Cerer. 431. et in Mart. 1., ante caesuram bucolicam sunt, in quarto igitur hexametri pede. Aliae correptiones ante m. c. J. in qnarto hexametri pede in hymnis non inveniuntur, praeter H. in Mercur. 348. dεέιτιισε εέεν˙να, si recta haec esset codicum scriptura; sed observatio illa fiduciam nobis hunc locum mutandi auget.

Versus 77 et 78. eiiciendos esse demonstravit Hermannus in Epistola ad llgenium p. 48 sqq. Versus autem 79.

9νιααές ϑσα⁴αν εεοκνν ενπμ*ν◻φωάαμαα ⁶⁸σ ⁴αιέmιν. quem una cum antecedentibus nonnulli removere voluerunt, si deesset, de qua re versus sequentes agerent, ab initio non satis perspiceretur. Quam ob causam retinemus; sed quum sic, ut in codicibus legitur, cum sequentibus coniungi non possit, ita mutandus esse videtur, ut protasis sit eorum, quae sequuntur, verborum. Idcirco Schneidewinus scripsit: ddeνανα d'ε⁴ειεωeο*, qua in scriptura displicet vocula dé, quia post verba dν d οι 19εν 16. ½„, universe indicantia ea, quae in sequentibus accuratius explicantur, requiritur asyndeton. Etiam d-) euze, si forte haec verba Schneidewinus in d'ειν inesse voluit, epicorum usus hoc loco respuit. Malim igitur scribere: G⁴.σαα d. d Ʒοινεν e(G. d³εꝓμσ. Ut hie Gσνα xαz posuimus, ita apud Homerum vulgo leguntur α 1ι⁴ια.

II. 2, 44. 10, 22. 132. Od. 1, 96. 2, 4. 4, 309. 5, 44.

V. 86. 0ld* εmπεαινm⁶⁹⁸νμεηοο d x» dA0„ d τοποειινσ ⁶. Sic plurimi codd.; Parisini tres et Mosc. pro auντοmνοεμε praebent adτοεοσπσα.