beſſerung, die dem hdſchr. Thineius ganz nahe kommend wol geeignet ſein möchte alle Schwierigkeiten zu heben. Dinieius incola iſt der Bewohner von Diniä einer Stadt, die Livius XXXVIII, 15 erwähnt mit dem ausdrücklichen Beiſatze: Dinias Phrygiae(processit). Daß dieſelbe im ſüdweſtlichen Phrygien nicht weit von der piſidiſchen Grenze lag, ergibt ſich aus der genaueren Verfolgung des dort angegebenen Zuges; dort findet ſie ſich auch in dem bei J. Perthes in Gotha erſchienenen Atlas der alten Welt. Noch jetzt liegt in jener Gegend ein Ort Dineir, auf der Karte von Stieler vom Jahre 1845 zu finden, ohne Zweifel derſelbe Name. Büſching nennt in der neuen Erdbeſchreibung 2. Aufl. 5. Thl. 1. Abth. S. 87 einen Ort Dinglar, der gewiß kein anderer iſt; er ſagt davon:„Dinglar, ein Flecken beym Ur⸗ ſprung des Fluſſes Mäander, welcher von einem Huͤgel aus einem See, der auf dem Gipfel deſſelben iſt, herabfallen ſoll.“ Seen ſind in jener Gegend häufig, ſo daß auch in dieſer Beziehung die Ortlichkeit ge⸗ nau paßt(ſ. V. 625: Haud procul hine stagnum). Wahrſcheinlich rührt die Erzählung von Philemon und Baukis, die ſich nur bei Ovid findet, aus einer Sammlung phrygiſcher Geſchichten her, wie eine Sammlung lykiſcher Sagen von Menekrates beſtand(woraus VI, 313 ff.); es kann daher nicht auffallen, daß ein ſo ſpecieller Name darin vorkommt ¹).
VIII, 591 ff. erzählt Achelous das Geſchick der von ihm geliebten Perimele. Keine Stelle des Wer⸗ kes bietet der Kritik ſo reichen Stoff und fordert ſo dringend zur Sichtung auf als dieſe gedrängte Dar⸗ ſtellung. Nach der kurzen Angabe, daß Perimele von ihrem Vater einen Felſen hinab geſtürzt ſei, heißt es bei Bach, der die Stelle unverkürzt gibt, von V. 594 an:
Excepi; nantemque ferens, o proxima coelo
Regna vagae, dixi, sortite, Tridentifer, undae, 593. In quo desinimus, quo sacri currimus amnes, Huc ades, atque audi placidus, Neptune, precantem. Huic ego, quam porto, nocui. Si mitis et aequus, Si pater Hippodamas, aut si minus impius esset: Debuit illius misereri, ignoscere nobis. 600. Cui quondam tellus clausa est feritate paterna: Affer opem; mersaeque, precor, pietate paterna Da, Neptune, locum! vel sit locus ipsa licebit: Hunc quoque complectar. Movit caput aequoreus rex, Concussitque suis omnes assensibus undas. 603. Extimuit Nymphe; nabat tamen. Ipse natantis Pectora tangebam trepido salientia motu; Dumque ea contrecto, tactum durescere sensi Corpus, et inducta condi praecordia terra. Dum loquor, amplexa est artus nova terra natantes, 610. Et gravis increvit mutatis insula membris. 596 iſt Burmanns von Bothe gebilligte Conjectur vorzuziehen: quot sacri c. a. Bach erklärt: wohin
11) über die griechiſche Endung eius iſt kaum nöthig etwas zu bemerken; vgl. jedoch Clymeneia II, 19; Pbilyreius II. 676 u. VII, 552; Autonoceius III, 198; Semeleia III, 520, V, 529 u. IX, 641; Cythereia IV, 190., X, 329 u. 640, XIII, 625 u. XIV, 384; Danaeius V, 1; Astypaleia VII, 461; Megareius X, 639 u. a.


