13

ubi non de mari tempestatibns atque procellis agitato, sed de quieto atque perpetuo statu agitur, II. 209. 6 dꝓσ νενεμμα*επινιmσρσGλ,½60 οωο˖Sνμανοοσεςα aαe liεναeν Sprευνerdα, li‿ναe˙ε de re r6ντοο, in quo non video, cur quis de conjunctivo cogitet, quem certe quod se- quitur σρααςασφε non commendat. IV. 422. XVII. 747. XVII. 263. 6 d' ö †“ a ro*ofo Auerεος ποεανααοανο εευννεάν εειmα ννννι αοπτα⁸ 56oν, ubi Thierschius conjunctivum Sesougn obtrudit, qui, quoniam in omnibus his exemplis undae litora pulsare dicuntur, id quod naturalis maris status fert, abhorret ab hoc loco. Pariter res se habet, ubi ventorum na- tura depingitur; V. 499. IX. 4. XVI. 765. De floccis nivis, XII. 278. XIX. 357. Odyss. XIX. 205. naihat

Reliquum est, ut paucissima illa exempla proferamus, quae a rebus manu factis petita omniaque ejus modi sunt, ut res, quae ad comparationes adhibentur, unam tantum- modo atque singularem efficaciam prae se ferant. Sic columnae natura est, ut firme solo insistat, amussis, ut aliquid regat. XVII. 434. Ggre orihn Hteéret ELrredoy, XV. 410. Huc etiam referri possunt loci XXIII. 760. XXIV. 317.

Ut sententiam nostram de usu indicativi praesentis in comparationibus absolvamus, ea in examen vocanda sunt, quae Bergerus I. 1. p. 9— 10 de usu perfecti ad comparationes adhibiti statuit. Is enim perfectum, aoristi vi praeditum, frequenter iterationis et con- suetudinis significationem habere docet, quam rem ut demonstret, affert ex Matthiaei gram- matica, p. 702. locum Xenophontis: o⁰déy&oσι νκεεν⁸⁴ααeαεννεον τον νυ⁴αά, 5 Tàd*αρ‿ν Auα πᷣντ σegraxe aa rods dvdèαςα εα* raς veras, alterum, auctore Hermanno, II. I. 37. ds᷑ XPdσmπσν Ge(ςαεέεμαα Ac de priore loco primum agamus. Tantum vero abest, ut hinc usum perfecti iterationi inservientis colligam, ut nihil nisi quod ipse de vi Prae- sentis supra monui, hoc exemplo probatum inveniam. Nam ò καm is est qui victoriam reportavit, quare quum imperium is jam teneat, perfectum pedz nihil aliud sibi vult, nisi ut indicet, ea, quae ex victoria consecuta sunt, ad praesentiam cujusvis victoris per- tinere, quae quidem est propria cujusque perfecti significatio. Quod vero hoc exemplum iterationis vim habet, non ex ovyijgataue, sed ex praesentis o*αντον notione locique natura sequitur. Neque enim hujus loci vis ea est, ut ad certi alicujus temporis fines redigatur, sed ut omnes temporis partes, praesentem, praeteritam, futuram, com-

plectatur.