12

0106A.. XVI. 633. dore Spντ6ε⁵αμννηsεμων˙οε—ςσέν οννααιι˙οιας dοer, ubi perf. II. praesentis vim habet.

Nec minus diis quoque peculiares, quihbus inter se differunt, partes atque singularis cuique habitus assignantur. Quamobrem dei alicujus consuetudo suique gerendi ratio, quae semper eandem sese praestat, indicativo praes. redditur. II. VII. 208. 0566 ε π‿‿αο ι Epgeror Agns, XIII. 298. 0log de 50oXO˙ꝙ Apns 6Xεꝓνν(ν⁴ εꝓτειιαιν utroque loco incessus Martis in proelium proficiscentis ut habitus ei adhaerens pingitur. Horum igitur exemplorum ratio eadem est, quam XXI. 573. statuimus. Similiter de Diana Odyss. VI. 102. et passivo verbo de statu, qui e natura dei consequitur, II. VIII. 540.

Jam vero accedimus ad ea exempla proponenda, quae e rerum natura vel ab iis de- promta sunt, quae extra nos fieri videmus, ita ut hujus quoque generis comparationes nihil fortuiti atque fluxi, sed quod eandem semper speciem praebeat, declarent II. XXII. 317. olo ð doeσνσ eι εμμεει ἀοωσπσνραασσι ννεναντ˙ος ⁶μιι bοαmσαερσοο, XI. 62. oios I ε᷑εα veꝙeεοων dναρροανερνο oëαυσποhdοπαάmν, quod utrumque de Sirii natura permanente dicitur. Sic. V. 864. oin' ε veεᷣεουν ᷣpeeyyn Pairerot du.(Cf. VIII. 555. XVI. 364. Pari modo vis ignis describitur: XXI. 362. II. 455. öre ẽp didAον εέπινκιε dorπrεετον 1mπꝛν0. Cf. XVII. 737. XX. 490. In his quoque Bergerus J. 1. factum singulare praesenti indicari censet, quod tamen inde colligi non potest, quod silvae incendium per se aliquid singulare est, sed praesens notat universe ignis naturam, qui, quidquid ei objicitur, absorbet; quod vero silvae mentionem fecit poeta, id ornatus causa factum est, eo magis, quod illis temporibus ejusmodi incendia saepius accidisse putanda sunt, id quod ex vita agresti sequi videtur. Eadem ratio est loci XXI. 522.' öre zM⁴αi᷑νασπνσ dονeig odpeyd eupiv eren; nonne enim fumi natura fert, ut coelum versus assurgat? Quapropter opus non est ad conjunctivum benrow confugere, quod sane falsum non est, nbi de singulari facto intelligitur, ut in simili loco XVIII. 207.— Alia exempla ad naturam torrentium pertinent, qui desuper defluunt et, quum interdum exarescere videantur, imbribus crescunt. XI. 492. G d' ndre So„ oττανμινις πεεεοννιε α⁴ντειανꝙνεκνεαμςονs αι deꝙν ννπασαεο dds 9. IV. 452. 66½ J. ε ε⁴αμιαο πσοωνεανάο, auœτ Jpesꝙν eεονes, g ‿σmσάeςνρ σemνμραάeρ‿νμεεον ⁶εμιμιοωνꝙꝙHο᷑ο duo rum locorum in priore Thierschius redioyde dinra scripsit, quod recte Hermannus(I. I.

p. 47.) refutavit. His exemplis addimus ea, quae de maris undis desumta sunt, imprimis