10

Teòdννν επυκννουν dobOdeie. III. 3. före re Xuννᷣ εᷣ⁴eνυωνπ νπινεια οεʃμωσασναόει ᷣσν⁶. Odyss. XXIV. 6. 6& bKℳ s vvarepides Lu rrou Sedπασα⁶οιο rꝗiεοααιιπασπτιονπνσ Il. XXII. 262. ubi perpetua quae inter lupos et agnos hostilis ratio est, commemoratur. Pa- riter naturalis piscium instinctus pingitur XXI. 22. 66 d öre Se³νos εναπαναυεοςσ μνννμν AAXo †εεs vres iενιιν εμυινος ειενο ed⁴ενμ Sic XXIII, 692. Odyss. V, 432. XX. 14..

Sed ut haec mittamus, in aliis quoque similibus ab animalibus petitis indicativum praesentis habemus, si eorum natura, nisi universe, at certe status vel agendi ratio de- scribitur, qua certis in conditionibus se gerunt. Hic quoque quod vere est, veritatis modo declaratur. Sic oves, quum mulgentur, quiete stare dicuntur. II. IV, 433. Ʒs ONvGO»Gᷣ ν˙οςᷣ εν αƷmν⁷ςꝙμιραεασ εοσσ⁵αασυ Aεειν⁶νμεναά αἀ Levey, ubi perfectum soriνπαασνν praesentis vim tenet. XIII. 703. 6 Ʒ&ν verc 86 olpore nær doνερν, ον Sruby TTorre ruralreroy. Odyss. VIII. 124. II. II. 480. fére 805-„ε⁴νκmαι ειμι qέιο*ς Srrkero rräyrν, ubi kalero(cf. Passow. s. v.) praesentis significationem habet. Huc etiam refero XXI. 573. teσ⁊ε πάρdαedᷣ dοι 8eins erν 5“X,*νοο ⁴eυ˙εςσος Srgos αντεον, ubi Berger(1. l. p. 7) praesens eiot de singulari facto dici statuit, quod mihi quidem non probatur. Ne- que enim poeta hoc loco singulare pardalis factum narrat, sed incessum impavidum atque intrepidum hujus bestiae pingit, ut sit: quemadmodum omnes pardales ingredi solent. Igitur pari modo dicitur, ut supra II. II. 87. Saepe vero in Homericis comparationibus res primariae, quibuscum aliquid confertur, distinguendae sunt ab aliis iisque secundariis, quas poeta nonnisi ut ornatum afferat adjicere solet. Sic in nostro exemplo summa vis in verbum eloe cadit, quod vero ex saltu venatori obviam fieri dicitur pardalis, id ornatus causa factum est. II. XXII. 162. ö1“ àeε⁴οφμα⁴οι ασπενε Tréᷣp uατe lcrges ror ßluca ud³ιαα τρυνασσ praes. ind. statum atque naturam eorum equorum designat. Huc pertinent

loci hi: II. X. 360; XV, 690. Odyss. XIII. 81. Cf. infra II. VI. 506.

Jam vero transeamus ad ea exempla, quae ex hominum vita atque natura ad com- parationes poeia adhibuit, quaeque indicativo praesentis efferuntur, quandoquidem ad uni- versam eorum naturam, ad habitum hominibus innatum penitusque inhaerentem spectant. Sic de appetitu corporis et cupiditate, Odyss. XIII. 31. s F br d ddπτοαο νπαμerae.

Porro parentum erga liberos caritas non est fortuitum atque singulare factum, sed diuturnus