Haeo vero disputavimus, primum ut Homerici sermonis indolem, quomodo sensim adoleverit excultaque sit, exponeremus, tum vero, ut particulas comparativas, quippe quae sint relativqe, ad modum verbi nullam omnino vim exercere ostenderemus. Sicut enim nemo animum inducet, ut relativum ö½ certum modum flagitare dicat, sic in compara- tionibus modus non a particula, sed ab universa enunciationis ratione locique natura pen- det. Jam si& τe conjunguntur, sententia est elliptica pro i ½er, eiey, öre, sie ut ᷣ REgee protasis comparationis eademque sit apodosis sententiae temporalis vel con- ditionalis öre, quod ut aliis in locis, sic in comparationibus et indicativum et conjunc- tivum assumit.

Ea vero, quae de paratactiea antiquissimae linguae ratione diximus, ad comparationes quoque quadrare, locus insignis II. I. 182 sq. in clarissima luce ponit:

G εν dᷣαασσεενεια Xgvoldèα οε õϑmdενν

Thy 4»„ σνν vunt T 1 G Ʒενμονες Er⁴σν

mre*⁴ꝓQιι—ν d αm Boiπι⁸α αeνλαάααe|νοον. Quis est enim qui non videat, has fuisse principio sententias simplices, quarum altera alteri apponitur: E&́&⁴ αέ̈μαιꝓισνεαα Xgoνοd otgog Arr6αν,—, de 2, ν‿ Bpeα˙⁸α Excultior lingua prius membrum in protasin comparativam mutavit, ita tamen, ut posterius

6„ d αν o intactum manserit, quod debebat esse apodosis ³s deν(⁴eεν) Bpiοdα.

II.

De comparationibus indicativo pracsentis expositis.

Quum omnes verbi formas, quibus poeta in comparationibus utitur, vernacule prae- sentis indicativo reddere consueverimus, ex eo ipso apparet, poetam similibus suis non singulare factum, quod semel acciderit, respicere, sed omnia comparationum exempla latius

patere, ita ut infinitam quandam factorum universitatem complectantur, quacum consue-