Aufsatz 
Eigil's Leben des hl. Sturmius : Übersetzung und Anmerkungen ; Zweite Abteilung
Entstehung
Einzelbild herunterladen

17

lautet: Qui etiam Sturmi Abbas hoc meruit privilegium a Deo et sancto Magistro præ condiscipulis suis, ut ipsum locum quem Magister sanctus elegit ad sepulturam corpori suo, possidere mereretur et initiare, et sanctum corpus ejus martyrizatum in eodem suscipere; et in tantum provehere et glorificare eumdem locum, ut ante obitum suum de hoc mundo, quadringentorum circiter Monachorum, exceptis Pulsantibus (Novizen) et aliis minoribus personis, quorum numerus multiplex erat valde in ipso Monasterio, posito juxta fluvium Fulda, Pater exstiterit et præceptor.

14. Sturmi vero prius semper semetipsum exemplum proponens ceteris, quod verbis docuit factis ante monstrabat. Dasſelbe Lob wird dem h. Sturmius auch ſchon an einer früheren Stelle der Vita(cap. 14) von Eigil mit den Worten ertheilt: In omni enim disciplina quam fratribus proposuit, prius semetip- sum exercere curavit, ne forte quispiam de illo dicere potuisset: Cur hæc quæ doces ipse non facis?

15. Die Worte Eigil's(cap. 16): Lullo tantum fama eius(Sturmi) bona displicuit, et semper propter invidiam adversus eum faciebat, ferner: Hi(ires falsi fratres).... in Lulli episcopi suffragium confisi perrexerunt ad regem et beatum virum apud illum accusabant etc. und: Lullus interim obtinuit apud Pippinum regem, munera iniusta tribuendo, ut monasterium Fulda in suum dominium donaretur etc. enthalten eine ſtarke Anklage gegen Lullus und ſchon von Mabillon(p. 252 not. c) iſt bemerkt worden, daß von Eigil hier zu hart über denſelben geurtheilt worden ſei(id paullo asperius dictum in S. Lullum). Eine für Lullus günſtigere Auffaſſung ſeines Streites mit Sturmins ffindet ſich bei dem ſogen. Anonymus Gemmelacensis(richtiger würde man ihn, wie ich ſchon oben bemerkte, Anonymus Hlersfeldensis nennen), deſſen Worte ich, mit Auslaſſung der offenbar einer viel ſpäteren Zeit angehörenden Zuſätze in dem Erlanger Codex, hier nach dem Abdrucke der Act. Sanct. Octobr. VII, pars poster. p. 1087 u. 1088 anführen will: Nam Sturmio quidam nomine tum præerat monasterio, vir excellentis ingenii et prædicandæ sanctitatis, sed vehementis nimium et ferocis naturæ. Is animos fratrum sollicitabat, commonens hanc pontiſicis(Lulli) circa se indulgentiam aliorsum spectare, quam sibi opinarentur. His atque huius- modi sermonibus a Beato Lullo cunctorum fratrum animos alienavit, et nihil tale suspicanti non mediocrem invidiam conflaverat. Über die Zeit und Heimat des Verfaſſers der Vita S. Lulli, welcher von Mabillon als Anonymus von Gemblours bezeichnet worden iſt, will ich Einiges beifügen, woraus man erkennen wird, daß wir in jenen Außerungen über Lullus und Sturmius nicht das Urtheil eines Zeitgenoſſen vor uns haben. Als Verfaſſer dieſer via darf in keinem Falle, wie Mabillon vermuthet, der berühmte Chronograph des Mittelalters Sigibert von Gemblours betrachtet werden, denn da in dieſer Vita von der erſten Über⸗ tragung der Gebeine des h. Lullus, welche im J. 852 ſtattfand, die Rede iſt, die zweite aber, welche im J. 1040 erfolgte, nicht erwähnt wird, ſo muß hieraus geſchloſſen werden, daß jene Vita vor dem J. 1040 geſchrieben wurde. Sigibert aber wurde erſt um das Jahr 1030 geboren(ſein Todesjahr iſt 1117), kann alſo der Verfaſſer der fraglichen vita nicht ſein. Dazu kommt, daß Sigibert in ſeiner Schrift de viris illustribus(vgl. Bethmann's Vorrede in den Mon. Germ. Hist. VI 268 sd.) ſelbſt die von ihm verfaßten Schriften aufführt, einer ſolchen Biographie des h. Lullus aber keine Erwähnung thut. Uber die Heimat ihres Verfaſſers gibt folgende Stelle der Vita einen deutlichen Fingerzeig, in welcher von dem h. Lullus geſagt wird: Vivens enim paucorum, mortuus cunctorum pæne aures ac mentes occupavit. Nos autem ei etiam vota facimus, iam divinos propter Deum honne deferimus, jam solemnes ferias instituimus. Man erkennt aus dieſen Worten, daß der Verfaſſer nicht dem Kloſter Gemblours in Brabant, ſondern nur der Diöceſe Mainz, welcher Lullus als Erzbiſchof vorſtand, oder dem Kloſter Hersfeld, welches in ihm ſeinen Gründer verehrte, angehört haben kann. Daß er aber dem Kloſter Hersfeld angehört böbe⸗ wird ſich aus