Aufsatz 
Philologisch-kritische Untersuchung über die Redensarten: nescio an ullus und nescio an nullus
Entstehung
Einzelbild herunterladen

7(

Plaut. Mostell. 3, 2, 96: Nunc hunc haud scio, an colloquar.

Plin. epist. VI, 21: nescio, an noris hominem, quamquam nosse debes.

Valer. Max. IX, 3: Nescio, an ejusdem fuerit hoc dicere, et sic vincere.

Caes. bell. gall. V, 54: Idque adeo haud scio, mirandum-ne sit, cum compluribus aliis de causis, tum maxime, quod, qui virtute belli omnibus gentibus praeferebantur, tantum se ejus opinionis deperdidisse, ut a populo Roma- no imperia perferrent, gravissime dolebant.

Cic. ad Div. VI, 7: Ac nescio, an tibi gratius op- purtuniusque acciderit(sc. quam quod scri psi de te parce et timide), und ich weiß nicht, ob es dir angenehmer und gelegener gemacht werden konnte, oder: meines Erxachtens konnte es dir nicht u. ſ. w.

Id. de amic. 14: Atque haud scio, an ne opus sit quidem(i. e. an utique opus sit), nihil un- quam omnino deesse amicis, und ich weiß nicht, ob es gerade nöthig iſt, oder: es möchte wohl gerade nicht erforderlich ſeyn, daß Freunde über alle Bedürfniſſe erhaben ſeyen. In dieſer Stelle heißt an offenbar ob, oder nescio an dient hier zum Ausdruck eines negativen Urtheils. Man wird mir nicht einwenden, daß an dennoch für an non zu nehmen ſey, und daß die darin liegende Nega⸗ tion durch das folgende ne-quidem aufgehoben