— 11—
1= Praecipuarum regularum enumeratio 8 d e
vocabulorum ot enunciationum parialione, dilal alione et contractione, nec non de recto eorum ordinc.
8 3. Caput I. DeVariartone I. Vocabutor um..
1. Verba, quae liabet vernacula, latine saepius mutantur in Sub- stqntiva, quo necessario fit, ut et Adverbia cum illis confuncta transcant in Adjectiva. V. c. si vernacule dicimus: Jeder be- reitet sich selbst sein Glück, latine id exprimere potes: quisque suae fartunae faber est. Die Römer sahen gerne Spiele, Romani frequentes ludorum erant spectatores.
2. Sed et contra pra Substantivis saepe ponuntur Ierba et pro Epithetis, quae illis sunt uexg, Adverbia, v. c. Wie groſse Liebe zeigen die Thisre in Erziehung und Beschützung ihrer Jungen, quantus est amor bestiarum in educandis custodien- disqueę iis, quos procregrerunt. Ein fleiſsiger Ackermann ernährt die Seinigen, qui diligenter colit agrunn, sustentat suos.
3. Quod in vernacula exprinitur per Verba, in latina haud' raro per Adjectiva. Cui mutationi inserviunt a) Adjectivg, quae dicuntur relativa, eaque„ 2²) quge vęl curan vel secirritatemn aut contrarium indi- cant. Ejusmogi sunt diligens, negligens, socors, curio- sus, incupiosus, interritus, timidus, providus, inprori- dus„ incaiας Securus, prudens, sollicitus, angius, alia- que siuzilia. V. c. Wir àngstigen uns der Leibes- güter wegen, und die Güter qer Scele achten wir 2*


