—. 16

deed d+piçau, aal ouro riv ir xaexο⁹οοεν. Tov 88 B4eNae rous Lenoeoue 1aßipra, rorg Te ieps ds aG ërioliir as oσꝝναακκαdeρ⁵εo, xε᷑‿εᷣεσα 5eropdn oun-sove T0 ßa- Sdoroν T0*G œroarid aus rourove Aaoadounas xardee avurove 2i8 ri„ eonuov. Tovg 8 Xerroue eic uovß divov vdęras s„duyrag, La lασν εiς, 1 reXaos. Bp Sε,vr d4 T6„ Tea⁶ al Jed rorg dανbς ov Seorsseras eis rorov Loiitiope eeresaa⁴ sar doeig, qprcxεsrras d6 Borxeuααοα meel αναιαε ν, rveros d' ιεοεν, xuᷣ nal ux- popg rauοuνas prkdrreuy savxod. rir 1. éxioscar pduæra poreroayrag iXdoνεοςα rov Seorg, weol roũ Gααασι aurous. I7 8* Lrouo ijutοα Morof ruva ꝗBorkesoat aurotg, ragaaXonevove uian 680„ réuvei, d e dpe AASoler eic Toοαστον*‿ oixovhiepove. IlagaXeugaSas T⁸ auroĩs, uijre d⁸,⁴‿eον rvi edͦoigesy, uire dοατα oBorkeugetv, dαƷυ d Neloova. Lep re vdodg al Boniovẽ. 0l d reerrsode, dyarérεer. Dvratvegduroy de r dAAG, rA. SoxSevra eæoεοε did Tic seikov xopeveg d, s d 6SSvras XSedy eic Ta oixο⁵εν X⁴eav, nal Toug Te d ⁴νσαονυς ißeicoyras adl TdA. ieod grXG raα alb 6uαςάαp- ras,— 2¹0 rir vö Iovdaiαν reosaogevohenny. Krigayrag ds d́⸗ννν ετaνςα ναmτο xsty. To ds dorv rorro Iegaaa da⁴ xũs 8*ε ννν da Séeo Gyoααεαμ. Voregoy 2 auroug Cundar ijoaæras vebvg diελe᷑eμαesa T-„ 6oudoæν ods 1¹ 2 dεdiεεα˙α, aaAd Tn„ Te r6X0»ν Ieooα μαννασ, nol oug Aeoosodukove roo*αrodedeaSa 6.ee

12) Ex Justini, vel polius Trogi Pomp. de origine gentis Judaicæ narratione(XXXVI, 2) huc referenda est pars posterior, quam habemus I. e. his verbis conscriptam: Sed Aegyp- ti quum scabiem et vitiliginem paterentur, responso moniti eum, sc. Mosem, cum ægris, ne pestis ad plures serperet, terminis Aegypti pellunt. Dux igitur exulum factus, sacra Aegyp- tiorum furto abstulit, quæ repetentes armis Agyptii, domum redire tempestatibus compulsi sunt. Itaque Moses Damascena antiqua patria repetita, montem Synan occupat, quo septem dierum jejunio per deserta Arabie cum populo suo fatigatus, quum tandem venisset, septimum diem, more gentis Sabbatum appellatum, in omne ævum jejunio sacravit, quoniam illa dies fa- mem illis erroremque finierat. Et quoniam metu contagionis pulsos ab Aegypto meminerant, ne eadem causa invisi apud incolas forent caverunt ne cum peregrinis communicarent: quod ex causa factum paullatim in disciplinam religionemque convertit Post Mosen etiam fllius ejus Aroas, sacerdos sacris Aegyptiis mox rex creatur; semperque exinde hic mos apud Judeos fuit, ut Losdem reges et sacerdotes haberont, quorum juslitia religione permixta ineredibile quantum coaluere.“.

13) Tacitus, tantum abest ut hanc opinionem repudiet, quæ Judworam majores facit coloniam Aegyptiorum, propter lepram expulsorum, ut et copiosius eam pertractet et in ea plurimos auctores consentire existimet.— Quod atlinet ad tempus rei gestœe, Tacitus, Lysi- machum sequens, Bocchori in Aegypto regnante i. e. sœc. VIII a. Chr. n., leprosam illam coloniam tradit esse deductam; quum Manetho et Chœeremon regnante Amenophi id factum

esse perhibeant.— Ipsius Taciti verba(hist. V, 3) hœc sunt:„Plurimi auctores consentiunt,

orta per Aegyptum tabe, quæ corpora fœdaret, regem Bocchorim, adito Hammonis oraculo, remedium petentem, purgare regnum et id genus hominum, ut invisum deis, alias in terras avehere jussum. Sic conquisitum conlectumque vulgus, postqquam vastis locis relictum sit, ceteris per lacrimas torpentibus, Mosen, unum exsulum, monuisse, ne quam deorum hominumye opem exspectarent, utrinque deserl, sed sibi ut duci cœlesti crederent, primo cujus auxilio præsentes miserias pepulissent. Adsensere atque omnium ignari fortuitum iter incipiunt. Sed

6