5

dyuoious Tageehoveoe. zal raura undèé dror, iv oAX r d-ey XOdv rod roiee uend d ⁄ꝓοπρενωτo.“ —§. 6. IHl. Judei sunt progenies Udai, unius ex Cadmi spartis.

A Claudio Jolao, sive Julio, qui fertur scripsisse librum de rebus Phoœnicis, ap. Steph. Byz. s. v. Iovdaia, auctor gentis Judaicæ perhibetur: Iov datoc Daderov. Neque vero dubitandum est, quin pro„Tovdaτοαε, h. I. legendum sit„Or daA εοα, ita ut auctor loquatur de ldaco, uno ex illis quinque Spartis Cadmeis, qui post pugnam supererant(Apollod. III, 4, 1, Paus. IX, 5, 1, Schol. Eur. Phoen. 949. Cf. Jablonsky, opp. III, 261, 599). Alii interpretes,„der g“ pro„Bxaortard«e“ positum esse rati, ut Bochartus(Can. I, 22), Jolai verba referunt ad illam cognationem, quam ex pluribus locis libri I Maccab. perhibent fuisse inter Lacedæmonios et Judeos. Cf. Winer, bibl. Realw. s. v. Sparta..

§. 7. III. Judæus, auctor gentis Judalcæ, ejusque frater, Ildumaus, sunt fllli Semiramis, reginæ Babylonia.

Apud Stephanum Byz. s. v.„Iondaia“ Alexander Polyhistor ait, Judaeum, auctorem gentis Judaice, hujusque fratrem Idumaeum fuisse filios Semiramis reginæ Babyloniæ. 8

Idumaeum(s. Edom- Es au), auctorem gentis Idumaeornm(s. Edomitarum), fratrem auctoris gentis Judaeorum appellari, id cum üs congruit, quæ sacræ litteræ de hac re docent.(f. Gen. XXXVI, 1; IX, 43. Scilicet Judaeus a gentilibus pro Jacobo- Israbéle positus est. Sed qua ratione Judaeus, auctor gentis Judaice, atque Idumaeus, auctor gentis Idumæorum, ſilii Semiramis reginæ diei potuerint, ex iis satis intelligetur, quæ infra(§. 12) proferentur ad eam narrationem illustrandam, ex qua Judæi ex Assyria in Palæstinam migrarunt. Ceterum Justinus XXXVI, 2 ait, eandem Judæeis Damascenam esse originem atque Assyriis regibus ex regina Semirami. Etiamsi igitur hoc auctore non, ut Alexander Polyhistor in illo loco apud Steph. Byz. vult, Ju daeis atque Assyriis regibus eadem mater Semiramis est, tamen utrique eandem habemt patriam,„nobilissimam civitatem Damascum“. Plura de ea re infra§. 12.—

§. S. IV. Auctores gentis Judaicæ, Judæus ot Hierosolymus, sunt fllil Typhonis.

Hanc mythicam narrationem re vera solus Plutarchus habet in libro, qui inscribitur

„de Is. et Os.“, c. 31. Namque Tacitus, etsi hist. V, 2 Hierosolymum cum„Juda“

consociat, tamen de his non loquitur tamquam de auctoribus, sed tamquam de aucihus gentis Judaicæ. Plutarchi autem verba l. l. hæc sunt:„'Eaxi dwop 1 Tehun rI* Pureir irrd iueas fersodat aal dεεντa ferrgat α˙dν— aal Iovd˙.“— Apparet, eam opinionem natam esse acerrimo illo Judgæorum odio, quod post Alexandrum Magnum per Aegyptum ac præcipue Alexandriæ exarserat sub primis regibus ex stirpe Ptolemæorum, quorum nonnulli, ut Ptolemaeus Lagi et Ptol. Philadelphus, Judæorum genti valde favebant. Etenim Typhon veterum Aegyptiorum Satanas erat, ad quem Teferebant, quidquid adversi accidebat,„xavra al* ꝓprra aal rdν d paðla zal BXaßeod Trcdvoc&ονα a ueson vab aurμααιοα πονιμνενοιε, ut tradit Plut. in libro de Is. et Os.— In ejusdem libri alio

T