19

Video te non legisse: et te pudeat magistrum. Immo non intelligeres. si legeres, sat scio. At, inquies, tun' me his verbis? hacc tu de me? hie apud nos? in tam celebri academia? Immo ego et audeo et facio. Te pudeat, grandis asine, tantam tuae scholae maculam inurere. Scio, sunt ibi studiosi nulli academiae secundi et docti viri, immo doctissimi; aber du verrethest deine Eselzohren gar gravitetisch. Es solde sich ein solcher Flegel im halse schemen, de re ignota tam audacter pronunciare, et damnare inauditum, indefensum- Quueso, lieber, veni ad me; ego te docebo prosodiam, qua sum adhue beatus; aut, si a me non vis discere: sunt pueruli decennes apud nos, qui idem te docebunt; veni modo. Du hast ein rechten an mir kriegt, quisquis es, du hettest warlich kein bessern treffen können. Ich red teutsch, auf das du verstbehest, was ich mein; teutsch rede ich. Inuno si erraszem, debuisses tamen, si mica salis in te esset, id tegere. Nescis? homines sumus. Si petis exemplum illius vocis, desipis et solem in meridie tibi monstrari eupis. Drumb zeuche hin und komb nit wider. Ich will dir besser abkehren, si redieris, tu Srunch aeine, quis- quis es. Et interca, prout de me meruisti, vale.—

Profecio, Dolavi, vestram academiam ego et laudatissimam et optime constitutam, tum doctis et professoribus et studiosis abundantem semper judicavi et adhuc in ea sum sententia. Sed valde miror den Eselskopf, quisquis sane est, qui tam audacter me damnaverit, si verum ad me datum est, ex auditu enim arguo.

An iste, dixissem paene asinus, nondum didicit, quae apud nos pueruli duodecim annorum sciunt? Heiss ihn hieher kommen, wir wollen ihn prosodiam besser lehren. En tibi exempla ex Horatio meo, quem ego imitari conor, ut nosti; heis es denselben grosen poetam, hed schir gesagt Eselskopf, ut discat posthac cautius pronunciare.[Exempla, ut in re notissima, omitto.] Possim infinita afferre ex Tibullo, Propertio, Catullo et aliis. Aber was soll ich viel machen? Iste sciolus, opinor, doctior est secum his poetis omnibus. Proxime tibi aliud mittam: und lass es denselben grosen poeten scandiren. ISt er lustig, schreib er mir ein carmen: wir wollen einander aufnesteln.

Quod hie acerbius nonnihil seripserim, feci justo animi dolore ad tuendam meum fidem et innocentiam. Gedenke selber, es thuet warlich einem wehe. Et profecto invitus haec scripsi. Ich lass omnes bonos viros judiciren de hoc facto meo. Ex animo loquor, vestra academia an ulla sit in Germania hoc saeculo praestantior, haud facile dixerim. Utinam conditio mea esset talis, ut et ego ibidem vivere possem.

Profecto, Dolavi, paene lacrimans haec scribo, qui tam iniquos apud vos judices habeam. Hoc addo: mi Dolavi, mitte mihi, quaeso, tuum de Re poetica Scaligeri librum; perlustrabo in transcursu, et quae hactenus multa notavi, ex hoc libro plenius demum omnia consequar. Fidium testor et columbas meas omnes simplices, salvus et incolumis restituetur.

Tu nosti meum ingenium, Dolavi, dass ich kein wörtlein setze, ich habs denn zuvor zehnmal beschen. Et venit a sidus, cujus certe longam nemo non novit.

5) G. Reccio, judici nostro.

Salutem a Taubmanno. Jam diu factum est, postquam scripturio, quae nune scribo- Vides(et si bene te novi, condoles mihi), quam inique habeantur studia hic mea. Migra- mus cottidie; nec tamen emigramus ex hac(audebo dicere) ννοιιυωνια mihi certe talis. Funestus hic locus Musis meis, nisi dea Respiciens adhuc respiciat eas in tempore; quam- quam quid dico, in tempore? jam pridem factum oportuit. Scis aetatem meam? grandis ea; profectum? indignus, indignus tot annis. Pudet profari: Artium Magistri jam audiunt,

3*