17

quibus possum modis; et vae capiti meo. id si non focero. Volo autem ego praeceptores, non eos, qui muagis pretio conducti et spe lucelli erudiunt juventutem quam amore et studio erga ipsos. Candidos volo praeceptores, qui libere moneant discipulum. si monendus; palam in os dicunt: hoc rectum, hoc non rectum, vide corrigas; qui non conniveant ad vitia, si qqua occurrent, et postea apud alios traducant nomen, et famam ipsorum adulterent et violent. Alioquin vitia vel levia facilius inerebescunt, quam virtutes, etiam luculentae. Pracceptor speculum est, in quod discipulus intuens vitam et mores ad istius conformat. Si pracceptor discipulum non monitum, non auditum traducit dnmerien⸗ auid huic disci- pulus? boui aliquid? credat Judaeus Apella, non ego. Vindicanda est fama mea, immo salus, quae his calumniis— tbefactatar destruitur. Segreganda est a me injuria ista, qua isti me onerant. Duriora sunt ista, scio, atque invitus ea loquor, ita me deus amet; invitus plane. Sed verum est, quod comicus ¹) ait: decet, innocens qui sit atque innoxius, servum confidenter et audacter pro se loqui apud herum potissimum. Do sehe ich nit vater und mutter, nit freund und patronen. Schweig ich, so schweigen sie alle. Solche leut wissen nit, was verlasene waisen sein, wie ich itzt bin fast inn das 20. jhar. O Musae! non enim possum, quin exclamem. Si haec fama iterum ad Aulam illustrem? si ad alios Maccenates meos illustres, amplissi- mos? apudl quos ego hactenus, ut Tua scit Amplitudo, tanto conatu suspicionem istam a me segregare molitus fui. Ad quosdam enim expresse scripsi; und wann ich merkte, dass ich mit wissen ein barbaram, obsoletam aut illatinam vocem solte inn die schulen einführen; so wolte ich, dass man mir die finger solt abhauen, damit ich sie geschrieben. Satisne ad argumentum? Immo plus quam satis, reor. Atque hoc in pectore, non in lingua natum. Evolvunt isti, qui obsoletam in me adhuc accusare antiquitatem non desinunt, retro seripta mea, quae biennio interjecto exaravi: si unam voculam cascam(ut volunt), si illatinam, si non ex media antiquitate desumptam, si non ex classico seriptore petitam, monstrare possunt in iis omuibus: utantur me isti suo arbitratu. Sed non possunt isti criticuli, qui ex vulgi faece et culina(ut loquuntur) vocem sumendam clamitant: et qui statim omne cascum vocant ex podice Saturni delapsum, quod ipsis non intelligitur et quos pudet addiscere aliquid a junioribus. Licet exclamare? O saeculum ns idum et inficetum. Me vero non pudet addiscere aliquid a puero quadriennni.

Cavebo tumen eo, quo eruditissimi quique sibi caverums 1uwdane non semel ex doctis- simo Gurkfeldero audire memini: quando ridiculi, joci et captionis, rei item inhonestae verecunde celandae gratia quid scribimus, omnino uti licet interdum antiqua et minus obvia voce. Id quod et me interdum factitasse, non nego: et recte quidem. Non legerunt isti mea carmina? non audiverunt? non illa ad nobiles viros seripta, stilo Horatii et Juvenalis (qui quidem praestat Horatium, si Seuligero credimus)? Non Gynaeceum illud perpetua Tibulli et Propertü imitatione(confidentius dicam, sed verius) ad unguem conscriptum et conformatum? sic enim pottac eruditi de illo judicant; vulgus ego plorare jubeo: et deploro ipsemet istorum hebetem et sinistram, addo ridiculam in judicanda poesi rationem. Non etium audierunt publice me recitare carmen de Angelis, ad imitationem Tibulli? Non etiam nuperrimnm illud ad imitationem Propertũ et Tibulli religiosissime concinnatum? Non item sexcenta alia hujusmodi, quorum omnium exempla ad te transmisi? Nemo est. Es bleibt

—,-—-;—— 14 ³⁴ 16 1 8 54 1,20

¹) Plaut. Capt. v. 668(ed. Fleckeisen).

9 4 1 ue(*