12

igitur eum, qui hanc orationem elaboraverit, consulto antiquissimam convivii instituendi occasionem elegisse, quo magis haec oratio speciem antiquitatis prae se ferret. Etiam quod z dneα hospitiorum loco ad-

hibita esse rarius est(Becker Char. 1 p. 196 hunc unum tantum citat locum) simile confector hujus orationis consilium secutus esse videtur.

Porro nos offendunt verba§. 20: νν eς*Q⁷ έμeν% εαασανόωννσαα εα τνεέπireνᷣα dνdéia vy, odudsν ααio ονσα— 1 ν τπυοννν νsqmεεᷣς ααοεεςνσιν—)'εicia ε 1) „ευυννινυννυινυνεέ*νκαινυνρνμ⁴α sei, dν uerg re oi ε ϑιαν. Verba enim 1 7ο νυυοοννν οον⁶ εκις αεον ad jus Atticum non quadrant, quum carnifex ipse tortoris partes agere deberet), cur igitur torta carniſici traditur? Neque quum invita Philoneum ejusque amicum interſiceret, gravissimam capitis poenam(patere videtur ex his verbis pellicem a carniſice morte affectam esse), meruisse putanda est²), nam non&n ϑρἀάανατν, sed énl †έντςσ venenum dederat. Eo magis nos haec offendunt, quia etiam noverca confessa est(§. 9), se marito pluries venenum dedisse, reO q DV—ux er! Sαν⁴νπτν, d'emd i roοlς, poena non soluta.

Etiam reperiuntur in hac oratione quaedam dictiones rariores, quas ab nostro oratore adhibitas esse non crediderim. Sic legimus in§. 7: niν ⁴ισαυιιααõ ααανεαν ν, quae dictio, num alibi reperiatur, nescimus; forsitan orationem elaboranti ob oculos versata est loquutio οαeνον, εενꝓν ααν⁵ένειιν, quae inprimis ab oratoribus frequentatur. Etiam adjectirvum dmπααρ νοο, quod legimus huj. or.§. 9 et 10 in Graecorum orationibus rarius est, frequentius est&rεαρννοο, grammatico(Beck. Anecd. I. p. 8) monente: dνπιαρνσ dσ(ειμνέπτπεέοννv rον εεναςν ααἀ τπωðQQαη‿ανεοο. Vocem éagvog legimus quoque V, 51: 6 ενν σ³ εꝓꝓρσεν, 6 ds d τνονυα εέεαςρνοσ ⁷ In§. 10: ανπη αἀάχ εαα τςσ τ †ννκιο πωαάα Oꝝεευαάοαμεπνασαυα μάφνᷣάν τννι—Qταάαχν0 νοεεν οα⁵eοl usus verbi uꝝννιꝙοοεσεν pro: zœειπααιν rarior notandus est. Etiam rariori dictione usus est scriptor, quod dixit§. 14: M* To9νέκον αυααᷣααάενσσ, usitatius est: Grπσα mFε²εν oix αοd, bν oiu œ ανασεσσ.

Verba§. 27: O0TG d Tou aœtl eleern entl dνοαναμς παννναιμάα àννο—ταοωοσνναι ν τ⁸ 6xονασοςσ νκ εν τπηοννσ ⁴οννπνμασ α dduoνςν cum sententia, quae praecedit: ς d rœονσmm εεεν dεέeν ⁸πτν αũς uyrdvetr α νυμιν ⁴ GeQνQ0ù gov, ſri ακt odr niαεων ενεασσα τουν ανπτπσ e⁷σσα ⁷ſ dvονς να ονια dνπιesev non apte cohaerere cujus vis est perspicere. Forsitan ante o0rα nonnulla exciderunt, apposita ea quidem verbis 00 τã — al eleety arl., sicut in sequentibus opponuntur u ερσeOʒ εεενον αμιισ— dαυννκαεν, od ro. ncl αάντσ duνxorä u‿*ot ruναιαιυοέασς.

¹) cf. Lobeck ad Phrynich p. 476. ²) cf. Arist Eth. Magna. 1, 16. Heffter Ath. Gerichtsverf. p. 141.