11

Sxeivn e TOν ννννιωπĩ lονν ο*α νάά αάνντ* Tον εμνμν εααασεενα videmus, novercam cupere, ut a suo marito diligatur, eamque pellici persuasisse, ut et marito et Philoneo venenum immisceret. Ergo certo etiam pellici, quum illa, ut jam dixi, hujus philtri prorsus ignara esset, praeceptum dederat, ut utrique et marito et Philoneo parem partem veneni daret, vel potius marito majorem, quod pellicem non secutam esse videmus ex verbis§. 19: œ‿ ⁴νανoοοιέινm ekioν οεν πνον i⁶υσ τ mμaν⁶νε.

Videmus ex his, quae dixi, absurdum esse, quod in hac oratione res gravissimi momenti ne uno quidem verbo commemorantur aut breviter et obscure enarrantur, ita ut, quo modo singula evenerint, vix intelligatur, dum res leves multis verbis declarantur. Sic nusquam narratur, novercam pellici ꝙi*ον, quod venenum fuisset, dedisse; ne uno quidem verbo commemoratur, unde singula, quae in convivio evenerint, comperisset; immo verbis(§. 18): zcι τι mOιμ α‿ μιαά̈αοτενοοσ ei 1 ‚„ κοι τ deinνν εαιμον ⸗ενꝓννGσχ α, us dᷣoũgdat res gravissimas silentio praeterit, quae Antiphonte, qui in orationibus de caede Herodis et de saltatore, ut in tetralogiis accurate ac deſinite exponit, quo modo singula evencrint, indigna esse videntur.

Verba Trrεοα 710⁷ Oeinνν 7 d.πι d'einwov moribus veterum Graecorum non respondere, statim

monstrare conabor. Actor dicit: syrenεν ⁵εεοινκοι˙εεο σσοόισιαο οmπηα αάςσ τι σςσμισον doin, τεέναα mQοο deiτινον) dnd deinvov. Hoc loco σνανν fluidum intelligendum esse, videbis ex verbis§. 19: S&νεέꝙνα τι φ5έ⁴ͥρ⁵ασνανƷ ergo bibendo consumendum fuisse luce clarius est. Jam autem antiquis temporibus ante coenam nihil hibebatur, ne inter coenam ipsam quidem vinum consumebatur ¹). Ne cibi quidem famem excitantes(quod Romanis promulsis sive gustus dicitur) prioribus temporibus porrigebantur; posteriori tempore, quum Romani Graeciam in potestatem redegissent, tales cibos oblatos esse constat, cujus rei Plutarchus et Athenaeus ²) nomine nOmπαομα ßoet onivet" mentionem faciunt. Antipho autem secundum Ruhnkenium ³) Ol. LXXV, 1 sive 2; secundum Meierum non post Ol. LXXI, 4 natus est; ergo seculo quinto a. Chr. n. vixit. Si vero illo tempore ante coenam nihil bibebatur, quo modo actor dicere potuit: xu εmννααιν αάσό τε‿ενναο τἀ iερα,&re νꝙ εIeLera 7 dννινάέισσ 6υσσe» αοσ τ †(⁴³d ομσν dοm⁷, örεα τπ Jdeinνοαν) dmο deinvov. Ergo ex his verbis conjicere possumus, eum, qui hanc orationem elaboraverit, posteriori tempore vixisse, postquam Graecia in Romanorum potestatem redacta est, quare hanc orationem ab Antiphonte abjudicare possumus.

Jam audias Beckerum, qui Char. I p. 418 scribit:„Allein ehe wir zur Betrachtung der Silte im Einzelnen übergehen, ist es nöthig, über die verschiedenen Arten und Veranlassungen solcher Gastmähler etwas zu sagen.— In der frühern Zeit mochten Opfer, öffentliche sowohl, als häusliche die gewöhnliche Gelegenheit sein, gemeinschaftliche Mahlzeiten zu halten und sie blieben es auch in der Folge.“ Putamus.

¹) cf. Becker's Char 1 p. 440 et 451. ²) cf. Plutarch. sym pos. VIII, 9, 3 p. 1027. Athen. II, p. 58— 64. ³) cf, Ruhnken. I. p. 140— 175 ed Friedemann Brunsv. 1828 et Meier de Andoc III. p. 12.