9

de caede Herodis§. 72; in flor. 46, 19: Ei deον τ—ἀμααςρᷣεεν, 15 ddincgς dνπννσαν-àεdιετeον roðꝰ dòinoσ dνπανμε 10 uεeν ⁴ά dνμ⁴ςνριμ⁴α εασστντ⁊ ε dôixuςα dnowrervui, doεu, quae verba legimus ej. or.§. 91; denique in flor. 46, 65 legimus: Od dincio ouce„νꝓᷣ xα‿ᷣααᷣrra 6'juαταισ⁵ινι νρια, OdTe ⅔ dονσνυ ποααe:εαάæ dον ᷣεμαμ μëοιιςι˙σαασνò εν νν νu vig Xdασσ dεοει εστιι, 15&&ον vig pv, quae verba leguntur ej. or.§. 5.

Neminem igitur effugiet valde mirum esse, quod oratio in novercam nusquam commemorata sit quod mihi quidem illam spuriam esse argumentum gravissimum est.

Praeterea earundem sententiarum nimia assiduitas atque pravae quaedam verborum ambages insua- viorem reddunt hanc orationem, quam ut ab Antiphonte illam compositam esse credamus, deinde quaedam adversantur moribus illius temporis, quo Antipho floruit, denique quaedam dictiones reperiuntur, quibus oratorem nostrum usum esse vix crediderim.

Sic legimus§. 2: võν ες ουνπισυνν τναυνε„ενέ̈νντσασαι ατοι ν bντο αάρνεατνσά ³vidινο meQe¶ ⁴ι—ꝓYuvelg, quae verba satis languida et oratorem minus decentia esse videntur; nam eadem fere sententia jam enunciata est verbis modo antecedentibus: ꝛ) ο τνπ νααχ‿ ατoν oντον οπνα̈̈xoα uν mπμηνισ τυτπσυα αάοοοσ τ‿ουν ἀͦμνα αᷣαάƷ, quod idem est ac&v ισ wεατασσνα, quae verba§. 1. legimus.

In§. 4 dicit actor: oũτοιν τοο 1μμέιτ τπασιεεαανπαοο φωõq‿σ /πεννννοοπυσα, εu§˙νꝗ dridονι κα˙οενεσντασν, quibus iisdem verbis usus est§. 2. Praeterea offendit nos pluralis qoveig, quem Maetzner quidem studet defen- dere hisce verbis:„Pluralem(roꝛς ꝓoveõα⁴*) Antipho usurpat, etsi ad unam novercam veneficii crimen pertinet: etenim et accusatori et reo praesto sunt cognati atque amici, quos oratione simul comprehendere solet:“ at huic interpretationi assentiri non possumus, primum quia filio necem patris persequenti nulli adstant in judicio cognati et amici, quare§. 4 ad judices dicit: oμρς μάαο ⁴α ἀναά νναες; deinde quia actor tota oratione

monstrare studet, novercam solam patrem occidisse§. 3 dicens: edν mιd'eico nου xæ nx0Souo Lihv Touννν παι ꝙσGõðϋ—r uGαeνꝙτοο ννμεεςοον παάτσςσ et§. 7: xα ml łfßÄj, cædτον Cννμαάναο deν αν⁷σ jg alriag et§. 8: iꝝxν eνφ ο Gν αϑυ 6σeάαυυ αeτu u SJet dru ou† olovr αďτσmm ³⁶σ⁵εmπναα.§. 10: di t rœıτd&ν σασάνο Ʒένμα n0ν⁴σαάἀέι αηι mmOηρερι mαπτν, νοαννας έν£ νμμαρεie d ενααιιυναμαασ αe νdnd uœντmmν.§. 20: d'ατia ze*—h eu edue tl Teοαερꝓ⁶Gᷣ᷑χ εe,&dν uuelg e œ* oi e* 9⁴ε⁴ασισπ.§. 25: 70-]h o0v Sy eνιόέι, 6G& dxεενοo— adr dnεεν, OTa* au‿εν rauτεmν dmνπς⁵α νυ εᷣ duεν ενœ τν dααou.§. 26: 1) uεέeννν ⁶οωασεσ αα Sνᷣiααo 70ᷣ Sdνονον dnérretvev.§. 27: aαl 65Gποε ε&εεεeQν» ai*,— dmπαεεεεν. Ergo pluralis certe satis poeticus est; nam ut fratres patricidae puniantur ab judicibus impetrare non vult. Quo modo igitur fratres

3