3

Oozουν⁵μεκνονν οοτοπ‿ανά oi qeuyovreg r5y ep„νον, ud ευmπυν dixναον ναάα οππĩ⁶ε⁸ „ 7„„ A e 2„-„„ 2 ασο τιτο eᷣειμoν*νεiεο αα⸗ rν οd A*ννινσm1νν airic ijv æiτσιννιαασα Qαηαεαμοσν.

Spengelii autem opinioni has tetralogias olim ce—⁷ναε insertas fuisse, post inde resectas esse, non accedimus. Nam si hae tetralogiae Téyvœig insertae fuissent, etiam eo tempore insertae esse debebant, quo haec hypothesis scripta est, si quis adverbium lαeνπιααο cum Spengelio explicare velit, nam aliter auctor dicere non poterat ανπασασννο.

Hanc hypothesin autem posteriori tempore, quam artes conscriptam esse putamus, quum nomen tetralo- giarum, quod vocabulum h. l. adhibitum est, nemo eorum, qui ex his verba lexicis suis inseruerunt, commemoret, dum artes saepe citantur: in 700 qoνινι numero eas reponit Ammonius v. νυνμμυννυα

scribens: Eyd'ννμμσαρα α εσeνννιουινμιον Ʒινε̈ EyHνυμαμια ⁶α ꝓαν οαπτεααον ƷmνινωπQν⁵α 10 d'εέννέινιυιμμον εisεο&οι rοıν τπμνο οπτ(ιοοποιαν πμσα dνν O 7oOꝝ Avι†ένν ν vνς orνπαςσ—†⁵σσσνO ˖èεeννεας oòτο duty νυιμι*νέννεrαm, ubi respicit tetral. II,, 10: Vεν J 6vευριμισσ ενerα. Nomine ονν σωQõQewõẽ"”» universae Antiphontis orationes solent designari“). Sic etiam Harpocratio nomine tetralogiarum non utitur v. deννεsεꝑe scribens: Ayrε†αέν εν Oeuτεο

dvcꝭ τον έeάνvisete, ubi respicit tetral. II.,, 11: deꝓ†νννκεεε ε τφν ε ιν

Deinde tetralogias xe*ν½ναςο non insertas fuisse putamus, quia lexicographi in singulis locis distinguunt inter vocabula, quae in tetralogiis et quae in arte leguntur, quum, si tetralogiae ceᷣννααςσ insertae fuissent, solas reo½ες commemorare satis esset. Denique hae tetralogiae tam largam praebent materiam in utramque

disserendi partem, quamquam lineamentorum specimen prae se ferunt ipso pigmentorum colore carentium, et ingeni subtilitate atque sermonis elegantia ita excellunt hae oratiunculae, ut recte contendere possimus, has tetralogias ab Antiphonte discipulorum exercendorum causa conscriptas solas, non Te vας 6*⁷τοον

immixtas, in lucem emissas esse.

Quamquam autem Tεꝓενοαν, quae lexicographorum tempore exstabant, nostro Antiphonti suppositae sunt, tamen ex imitatione priorum eyvο» conjicere licet, in iis regulas quasdam infuisse, quibus aliquis perfectus orator fieri posset. Sic év ceᷣꝝræig distinctiones inter singula vocabula comprehensas fuisse, apparet ex loco apud Ammonium v. Gνειεκεο servato; et Antiphontem Teyyæig curam et exercitationem commendasse, conjicere possumus ex loco apud Longinum(vulgo Apsinem) p. 719 servato: ITεοεντα oð᷑ν oi οιτα ́ νπ α α νuœτ Leνονασν Ädrs org odn dndit Toαεeνοα dóοdν Tëerœν, æiyicεᷣεαdε ναα ν ακτxer dεοπν νι νοοσ εαα‿ το ⁸νον νεσαιιeνοων νοmι⁶έυν στετεν duν⁴eνμέινα τν eic*ν νυννν eigντυνν, †νꝙ/ορνον εασσυνσ deεοέινευνν υςσνοσσς d.mπι⁴σονπτσ τυ⁸σ

¹) cf. Hermogen. de f. or. in Walz, rhett. gr. III. p. 385. s. P Johann. Sicul, in Walz rh, gr. VI. p. 500.