2

Spengel igitur ab Antiphonte compositas esse putat orationes, quae adhuc exstant, in novercam oratione excepta, et tetralogias quidem esse fragmenta ex ejus libris de arte opinatur.

Ratio, quam vir doctus ad suam conjecturam confirmandam affert, est, quod auctor hypothes. in Antiphontis tetral. II.,& dicit. rlανπασασρνf uεέeν πm ν oieide Aurν⅔ ενςeiνeνιυαμι υνσωσιυeνe„αeι⁶ιασα dέυν rœντασανι τœᷣς εrοαονννασ, dy alg ανπτοσ τμανισ ατ̈ν e᷑ννiserνι uνo„ν mπο roν ναακνσmνοοο 16„ν ενιμι υοο dα υmπωις τν †ᷣiνms rog&lεεντι⁶σευν, dοις έe d.αμ⁴ραςσοσσ εοιοσοοοιισιιν.

Ergo ex Spengelii opinione adverbium πανπανννο signiſicat: in omnibus artis rhetoricae locis. Fieri

hoc posse nemo infitias ibit; at quum, ut mox monstrabimus, eo tempore, quo haec hypothesis confecta est, jam non verae artes, sed spuriae exstarent et quum haec hypothesis posteriori tempore, quam artes, scripta esse videatur, adverbium Mœπννπσανν aliter explicandum est; non ad omnes artium rhetoricarum

locos referendum esse censemus, sed ad omnes Antiphontis orationes; in omnibus enim orationibus ejus oixeic uνααας conspicua erat(αeνQαG,Q,[, maxime(ucνισνσσα) autem conspiciebatur in his tetralogiis,

quum in his res in utramque tractatas sententiam contrariis exponeret orationibus, et accusatoris et defensoris partes susciperet, dum in ceteris orationibus aut defensionem tantum paravit aut accusationem instituit.

Cur autem xeςσ Te æ, quae lexicographorum tempore exstabant, suppositicias esse censeamus, argu- menta sunt haec; primum, quia jam Pollux eas spurias esse putavit Onom. VI, 143 dicens: dπαραρνενρ 6»y oς* αeęe⁷‿teicg Avri†ν elrey, dnνονedsoτον de dν zœν Ourodαo ẽrecis: Soxνονσασι ν ο—σπ συσ. Py εyrou ος συννμοιννντινανςσ mQπιιοαμιοοσ ον εᷣτμασανεέυνονσ τ

dπααρααανεναστενον ν̈νlÆρναασααα.

Deinde cac re-vag Antiphontis spurias esse censemus, quia Ammonius v. Gιμικνον dicit: X„&loy ncœu Teεειναυνο ιιαεε 2yr†ρςν εν eε‿νν r πμανινρννναυ&ν&ννναα σσιυνεννοοσ πιιοοσσα, d de uε.ε³οντα rexεαμνησέος, quum hoc vocabulum de re practerita adhibitum sit tetral. II, 0, 10: Ore và Xατ⁴σαρμιμιαςοναυον μ meοωα SdjLepx Gy, öTe Aer νοο oux oνꝙ τ ε Tenuννοα 690—, 00 Touτου ντιασ 201οασσα, quae si in arte Antipho scripsit, parum sibi constitisse dicendus est orator, qui non semel Tex⁵πσον ad praesentia atque praeterita, non ad futura retulit; nisi quis putet, Antiphontem contra regulas a se ipso commendatas peccavisse. Praeterea legitur eενυσοσQ⁷ eodem sensu V., 38: al εl έeν ενό τ‿οων dννοασ‿ αραἀνυςσ ν ⁷1νπωαενον ειντςονννα τοσπσσ τ* νν cν—euv ε,νν, aπσοι ο* ꝰ= ic,ννυρτdoi eig d πνοςννάπηασ SrOννπαο εταα—λ τάοα auντοσσςσ μεισαα Trexεmσα nœν εᷣμαοσ et S§. 63 nꝭ νυκ d]. ij TOeiag zijg suig xu rijs Auuivou roıro d ⁶εέ̈eνιτοı rexυν εστνν τν ον σσ ενιαυσmQ ευν Auxiv il, dg ⁴ταα τταmσ e rd exei Ooxoũc et VI. 27. xœ* el uεν εκνό τοτππ τπρᷣπσονυμμινμνιν μη—ñb αα rodος πμααραꝓννομμεμνοσ dναꝓνναα Ʒεοemν̈οντας εεασονσι mł0⁷Qπ—⁷ννπνένον ετοιιοναἀ Feνν να*πμοονπις⁶ά εexrοn auνππσ ⁶eν m‿αάντα έsμαπεα cexεμράς ναeꝛzαυμιαοω ενπιοοαονννο ιν Gαe⁄⁷ε /ã1 aicic enei d' εια