— 3—

aλιςσσντe odg, Tuiedaν adros 10 αονς μ, mριαεννεαασσς*μe1ò⁸ dddozety Sd Tc d-0αlmχ⁴ꝛ rod IõGοο. act. apost. 4, 16 sq. Si autem, quae sentiebant et quae agebant, invicem inter se repugnarunt; si Judaei, ex interno dissidio corrupti, quod agendum esse videbant et intelli- gebant, agere non potuerunt: ad quid, mente animoqne a veritate percusso, potius recurrere potuerunt, quam quod apostolorum acta enarrant: ò ε(2rεᷣραυνοςσ) sgy(act. 7, 2— 53.)— olrtuες εεμαe(εεε τν ν⁶ι eig diuyde dyycdον, zal dr souddésœe. Awoοree ds αõοτα, dtενεοιοντ rals aνsdς ατμνν ναα‿ εουσνν τσ⁸*ςσ ⁶ςςουντσς επαᷣαιι.———(7, 55. 56.) zodscvreg de οœοννs ueεν⁴eν† G νν½ ½σ νον τ³˙ ται αενν a σσησ⁵οςυιμασdν επιν αάτν να ετραννες ˙ε νι εεας, S490 487. Quum praeterea salus ex reconciliandis gentibus, Judaeis atque Paganis, oriunda esset, Judaei autem partium causa, quae ipsis propter peccatum temporibus antiquis contigerant, ab omni consuetudine cum gentibus abhorrerent, neque vero, superbia atque turgore animi obcoecati, partes, quas peccatum attribuerat, falsas esse intelligerent: cui mirum videatur, ut iis persuaderi non potuisset, quod Petrus sane, non nisi singulari gratia adjutus, et acri certamine misso agnovit:(mnν αάεας acτααόαρέρεσνομασ) r οd τι—τππμοοοεππιιννι⁄ ϑ£⁶ dνν ν ννι Hmνυνειει o⁵⁴εομενοο ατον, ² νρεςαεοο di‿ακσοςνν, deνds αe é&oν. Quod cum ita se habeat, quid est, quod, quibus alioquin adsensissent praeceptis, si gentes eorum participaturi erant, obtrectarent! T d ναιeeſπασαρρμ⁴τκς σννν τμέισασα πάἀsνιςι σeσνννρρ deoνασ νν νν zoν Sεο, 7Gvree ds 0? IA06Hοο 1τWReũwx O1s, AG.r de reeyo vots dnrd ron Lon 18yOGε νςσ, dvννε᷑νοννe α αασρσσμοροννεε.(act. 13, 44. 45.) Quid est, quod Judaei de eo, qui evangelium Pracdicahat, jnclicare potuissent, nisi hoc: 3x% SG1ν ϑυέμισο ‧ 2υαη⁴ zo 1.α τα νινμον τηα*ι ο 1010 Tdre Tdeντας τπασαηνιασασι ⁴dοσmσαν ευι de e l elo*-αeν 2Ie 20 4ε 00ν a ειακο⁵υοιυυηε τν dꝓνων τemομον τοωινπ. Ast vero ne dissidium quidem, quo quamyvis alter alteri adversatus, par tamen erat odio, adversus doctrinam christianam gesto eaque aggredienda, iis cognitionem injuriae illatae offerre potuit. Propter controversias quidem, inter ipsos excitatas, eundem, quem vix damnarant, criminis praetenti absolverunt; nec vero ejus, quem insontem publice judicarant, doctrinis convenienter vitam instituendam esse cen- suerunt. Quae intus erat in animo discordia, peccato exorta peccatique testis, Judaeos, aut ut Christianos persequerentur, aut ut Christianismo sese ipsi dederent, impellere debuit. Erat autem Christianorum, aut vincere aut mori. Certamen proinde tanto fuit acrius, quanto jam plures, nomen Christianorum quidem prae se ferentes, indolem vero Judaismi pertinaciamque nondum deposuerant.

Quum autem nec vis sit neque potentia nisi in veritate, arma ejus, qui veritatem oppugnat, imbecilla sunt atque invalida. Quapropter hic non pugnat apperte sed clam, non armis honestis aciem instruit sed calumniis; dolosus, simulator mendaxque, tenebris subditus, e latebris tela venenata mittit. Quae sunt signa peccati, suimet ipsius damnationem pronuntiantis. ap. act. 23, 20. Integer vitae scelerisque purus non eget venenata sagitta.

Quod si conspicimus addimusque causae, ob quam Judaei Christum discipulosque ejus. Persequi solebant: propositio ratioque, qua, tam Hierosolymis earumque templo florentibus quam iis deletis,