— 7—

agebant, juste agere crediderint: nihil fuit, quod actionibus suis, quae erant peccata, renun- tiarent, atque peccatum manebat. Ei zugplo re, ou«x dy xers dνμμανεtαeēℛ»dν lyere. Ow0 ‿1ε wouε* 3 dαεtα ³u⁴ν αα νε.(Joh. 10, 41.). Quum legem sese intelligere putarent, neque vero perscrutarentur sensum ejus, sed solum literam: non ad legis sensum, sed ad auctoritatem, quam dixerunt, provocabant. Quamquam autem auctoritas, ad quam pro- vocaturi erant, non fuit lex, sed sensus falsus, quem, ex litera extortum, pro sensu vero, qui ex intellectu emanat, supponebant: tamen ad id perduci non potuerunt, ut, sese nec ad legem provocare nec ad auctoritatem divinam, sed ad auctoritatem ipsorum, quae, abhorrens a veritate ac vita, mendax erat, intelligerent. Qua auctoritate nixi, interrogatique a Pilato: zbνα εταάνννοαeω †σ‿εεεε 2⁴ 1ν ν ϑρσσαε τdς—— l 1, responderunt, 7y 310 mi⁹ρmQἀ⁴⁶s, odꝝν de σο;⁴αοεςαεαααανε αy. Auctoritas autem, quae nec mente rationeque divina nec impetu coelesti gubernatur, neque in intimo animo inhaeret, caeca est atque jactatur a cupiditatibus hominum impuris. Jam destituta fundamento, quo solum veritas ac vita nititur, libidine in ambiguum rapitur, idemque, quod improbaverat, probat, et quod probaverat, improbat. Ita evenit autem, ut Judaei, omnem nisi ipsorum rejicientes auctoritatem, eandem, quam repudiaverant praeceptisque divinis oppugnare sibi persuasum habebant, contra alios protenus prout validam provocarent atque legitimam. Nec erubuerunt, Jesum Christum damnaturi, causam, propter quam damnaretur, eam proferre, abs qua deficere nunquam nusquamve non tentabant, dixeruntque Pilato minitantes: edeν⅔ τταιο s⁴έmπ⁵ιςσm, odr el ꝙt40 z05 Kl*⁴υααρο υα Sαeᷣ ατον—τοανν, dvriaενεέ τν¶ Kaloaoςᷣ(Joh. 19, 12.). Praeterea quum ad persequendos Christianos a religione, quam intelligebant, excitarentur; curare autem, ne haec Christianismo cederet ideoque evanesceret, officium religionem confitentium summum esset: quid obstitit, quominus, quaecunque, sive licita sive illicita, dummodo ad metam tangendam conferrent, ad Christianismi excisionem adhiberentur? Inde fit, ut nefarii, qui sibi patrimonium justitiae vindicant, omne nefas in fas jusque constituant. Quapropter violentiam persecutionum, a religionis, quae dicitur, cura monitoque profectarum, haud raro omnem humanitatem superasse atque excidisse in promptu est. Cui vero eorum, qui Domini nostri discipulos ipsi sunt persecuti, omni horrore contra illos exaggerato, omnibusque Judaismi illecebris exhaustis, tamen contigit, ut aures aperiret vitae veritatique, is ex Saulo Paulus non fieri non potuit.

Quum autem veritas, quae in Christo apparuit, veritati, quam ipsorum esse confirmabant, contraria esset, ipsi vero neque illam divinam, cujus testis est animus, refutare, neque hanc ipsorum, quam, ducti superbia mentis, assumserant, negare valerent: actiones eaedem, ex animo sibimet ipsi repugnanti progressae, sibimet ipsis adversarentur necesse fuit. Quod ne plane appareret, effugium non fuit, nisi ut, quae refutare non potuerant, dissimularent, Wyovreg, vt rο⁸QQœ ꝗ τος dνσνσέμιι⁵ςσ τονιτοοεσ drt 10εν yd vεοσσ⁶ν σmρνον νέꝓωνν dονατνν, dce v09 rœroοααοισνςr—᷑εεασα⁸α qανεον α odu dudνμᷣ ςα deςάQ⁷]ααασmι d dαα αwSWῦt" ⁵εεον§ιαανεαμν

2 X d 2——— 2ls 20ν 4⁴ιν dνεεαν⁷ diνπενiωυι α ακo, u-εε 1αer“ enl 2d dO,εμα⁴αν τ⁴υεννεμυ⁶ενν eρνιν. Kal