8

6 urrœασmeασο ßoovigac ert i râg T6ν Seν ννς sνεat, Liquet quidem, haec non ut sua sed ut magistri verba a Xcnophonte proferri, nee hujus est argumenti, ut de diversitate, quae inter Xenophonteum Socratem Platonicumque intersit, nunc disputemus, quam rem doctissimi jam viri disquisitione sua merito dignam judicarunt*); sed undecunque illa, quam modo protulimus, sententia primam traxit originem, a Xenophonte certe eam amplexam fuisse, ut ingenio suo convenientem, dubio plane caret. 82)— Iiaque fun- damentum aliquod, cui omnes, quas narret, res gestae quasi innitantur, quale illud Hero- dati Setoy est, seu werHνιννν seu νεοσ τν Seiov appellaveris, hujus auctoris scripta nusquam offerunt. Quin et illo caret externo, ut ita dicam, vinculo quod omnia a Thucydide narrata veluti continet atque constringit. Est enim, quae vocabula a seriori- bus mox usurpata invenimus, est i Tu EAXAd6 dog nreuονla, propter quam omnia apud illum geri videmus. Inspiciamus libri I. caput 23, ubi haec verba occurrunt: ruöν ⁵μκν—νσάχď A-²eoiτννv ποᷣν, ϑναioν rouμα⸗̃, usεαu Tννοέμνεέμννοω aalt Pꝓ⁶80* raαοeεννιοεινοςα οι Aaredανονοις d&νυαάαρνα⁴χςα ee 1⁶ O*εν. Sed et hanc tam obviam rem in Xenophonte desideramusz nusquam enim in ejus Hellenicis, quae, Thucydid operis quum continuationem contneant, idem adeo tractant argumentum, ejusmodi a7 quam invenimus. Singulas ubique res narrat, illi autem unicae earum et intimae caussae nosquam intendere animum videtur. Has igitur singulas res, ut verum in eo Socratis discipulum agnoscas, co tantum cousilio narrare zidetur, ut virtutum vitiorumque no i Pproponat exempla, quae nos aut imitemur aut abominemur. Sic laippi— probanU enim sunt, quae diximus— Lacedaemonii cujusdam ducis narratur crudelitas in hostes et imprudentia adversus suos Hell. VI, 2. 15, unde mox interitum illi provenisse ullo inferius declaratur§. 23. Haec atque talia èixααοε σνννμαμ¶φ†εᷣνς, aequus scriptor u Lucia- nus eum appellat***), incorrupta, qua est, veritate, de Lacedaemoniis etiam narrare non dubitat, quamvis, ut notum est, Doricae severitati magis semper faveat quam Atheniensium levitati, quod ubique quidem ostendit sed maxime in libellis de Atheniensium ers) et de Lacedaemoniorum rebus publicis, atque in Agesilai vita vel potius elogio. Idem paullo infra locum modo laudatum IÜphicratis, Attici ducis, quem Mnasippo illi opposuerant. Athe- nienses, prudentiam laudat, quam in ducenda classe exercendisque navalibus sociis osten- derit§. 32. Sic et Hell. VII, 2 cum voluptate, ut apparet, immoratur narrationi cuidam, qua ostendit quo modo Phliasii, qui propier exiguas suas vires nullum ſere ad summam rerum momentum poterant afferre, qua ratione itaque Phliuntis incolae bis hoöstium,

*) Copiosissimum eorum, qui de Socrate scripserunt, catalogum secundo operis sui volumini Tenneman- nus adjunxit. Ipse Socratis imaginem a Nenophonte delineatam Platonicà praestantiorem declarat, ibid. pag. 63. Diese Sicherheit kann uns nicht Plato'’s fruchtbarer Geist, aber wohl Nenophons Simplicitat geibahren, die, wie ein treuer Spiegel, gerade nur das und so viel twiedergiebt, als sie emfangen hat.

s) Vide quae de hoc ipso Xenophontis loco aflert Tennemannus. 2. Bd. p. 36 sdq. n) Lutianur quomodo Histor. sit conscrib. c. 33. um) Libellam de Atheniensium republica Nenophonti contra TEVeiskii sententiam abjudicat J. G. Selneider o uazaoiris in editionis suae volumine VI, chronologicis maxime nisus, nec eis contemnendis argumentis: at alterum libellum de Lacedaemoniorum repablica contra, quam aliis doctis viris visum est, Nenophonteum

quidem esse detonstrat, sed lacerum aque insigniter corruptum. Hiec tamen vel unus libellus quae supra diximus abunde probat...— 124 4 3