Xk

deo, cujus sententia est, ſore ut vel urbs eorum a persis evertatur, vel terra La- conica regem lugcat ex Herculis stirpe oriundum: cui oraculo simillima est duplex illa sors, quam Achilli a Diis desuinatam fuisse Homerus canit II. IX v. 410 sdd.(Cum his con- ſeras ctiam Herod. I, 9i er Hom. IlI. XVI v. 455 sqq.) Occurrit porro apud Herodo- ium illa opinio, non semper divinae justitiae decreio, sed nonnunquam etiam propter privatam, ut ita dixerim, alicujus Dei inimicitiam poenas infligi mortalibus.(Vid. VI, 75. IX, 116 sqd.) Illam autem opinionem, qua universam antiquitatem penitus videmus imbutam, parentum culpac non liberos solum poenas luere, sed seriores etiam osteros,(Her. I, 15) hanc inquam opinionem si uni Herodoto crimini dare vellemus, injusti profecto essemus. Sed nihil ferme est, quod magis nos et nostram cogitandi ra- nonem offendat, quam quod p80„ εο yaα το Sroν, in vickiuomn esse divinum numen, na sacpe enuntiet, ut nollam fere cogitationem aeque penitus imbibisse videatur. Sed apponendi sunt loci, qui hoc probent: quorum ex ingenti numero unum et alterum aflerri sat erit. Quis nescit illam de Polycrate narrationem, cujus nimiam prosperita- tem, quam ipse neque vincere nec a se repellere potuerit, acerbissimo fato compen- satam fuisse noster tradit? Huic Amasin, Aegypti regem, iia scripsisse narrat libr. III, c. 40: libenter quiclem audlio, amico et hospiti meo bene esse; non tamen mihi pla- cet ingens tu prosperitas, quippe qui giuœαrus gim inoiclum esse divinum numen, 70 Sero ds k0 σ o ε6 ν. Huic dicto adjicienda sunt ejusdem Artabani, quem jam novimus, nonnulla verba, quibus Xerxem alloquitur iminensis suis copiis, quae notissima est narratio,(VII, 46]) illacrimantem prope Hellesponti littora. 0 de Seds, inquit ille, TAuxde peναα τον οαι³‿α, 0**εος ε&ν ακυντ sugioxerat&ν Harc Herodoti ratio jam antiquorum nonnullis summopere displicuisse videtun, et ipsum plutarchum hac vel ma- xime caussa inductum fuisse crediderim, ut libellum illum componeret ερσ τπιέ HOο86 rou aaxonSetag. In illo libello(cap. 15) apertis verbis dictum illud ονεέο ꝙτ Seεε 0„ Proſerer ait Herodotum roxοα. 86070 104d0gouuoy, probra Düs inferentem. Nos quidem dolore semper commoti sumus, quum videremus pium illum Plutarchum pii- Herodou se gerere adversarium; sed et hoc Chaeroncensis philosophi judicium abunde Probat, quam parum serioris, ut. mna dicam, antiquitatis tempore etiam a praestantissimis ingeniis perspecius-sit nonnunquam et- quasi deprensus antiquiorum genius: Sunt pro- fecto multa praeclara in illo Plutarchi libello: sanam quandam in eo auctor exercet eri- ticam artem, quum cap. 31 nobis demonstrat, duam parum sint veri similia quae He- rodotus de Thebanorum in Graeciam perfidia narraverit,— quanquam idem mor cap- 32 pro veris referat nonnulla, quibus Leonidae res gesiae nobis quidem a scrioribus vi- dentur in majus auctae; sed praeter eam, quam modo diximus, remotioris antiquitatis inscientiam, et patriae amorem ingentis suae in Herodotum acerbitatis caussam fuisse Plutarcho crediderim. Legimus certe haec verba in primo capite ejus libelli: swα* dο aal lανεᷣ αν³ασια αοσ Bolroue Ts aaαl KoOrνioue e‿urae, 02uα πτσωσπαάαάεν iut, aure a ure Tν π ο/, du α vũe AAnSeiag. Sed utcunque haec fue- runt, intiwmum Herodoti sensum, ut jam dixi, Plutarchusrhic non consecutus fuerit. Sed. jam 2 Tnudr uſeen transeamus. Hic mihi quidem eo, quo Herodotum usum esse apparet, caruisse commodo vide- tur, ut magnae aliquae res, quae multas gentes, nationesque complecterentur, operi suo granditatem quandam atque sublimitatem pracberent. Nam; ut nostri temporis ho-