. ex omnibus, quæ sensibus observantibus occurrunt, non nisi optima praæstan- tissimaque eligit, qn effingat atque excolat: nostra ipsorum effigies tam corporis quam animi ex puro eorum speculo nobis affulget tenerrimis, altissi- misque formis.
Cum autem nulla pulchra vemnstnque efſingendi ratio sit et ingeniosior et mollior et magis varia quam quæ in verborum compositione cernitur, mirum non est, omni tempore artem poëtieam ac rhetoricam inprimis pro fonte habi- tam esse, ex quo altiora vitæ gaudia fluant.
Pulchros sensus egregiasque imagines dulcibus et cuicunque rei se accom- modantibus verbis atque modis impertiendi facultas ceteros mira voluptate perfundit et poëta omnibus locis erat aeceptus. Nam etiam ii, qui ipsi non sunt nati ad carmina condenda nec Poësin attingunt, lætitia afficiuntur, cum idonei sunt carminibus mente comprehendendis, et iis, quæ poëtæ in conden- dis senserunt carminibus, per quandam naturæ conjunctionem et conve- nientiam sentiendis.
Quanta sit vis puſchri decorique sensus in paranda augendaque vitæ sua- vitate generosiori ipsa docet historia. 3
Simulac-homo ea, ad quæ natus est, cognoscere esibique proponere didieit, cum c ggnitione eorum, quæ eongrua utiliaque sunt, generosum illud a natura insitum in homine enascitur utilia agendi desiderium. Te ipsum observes, animum attendas intimum, et, quam beatus sis hoc naturæ tuæ appetitu facile senties, cum aliquamdiu neque solum de industria sed, quod vitari non potuit, casu coactus delectationibus jucunditatique te dederis; quantopere non volun- tario cum desiderio consuetam repetes utilemque agitationem tui muneris: subirätus otiosæ voluptatis onus fers tibi impositum. Hie incertus atque infinitus virium lusus, hæc vana animi distractio atque dissipatio, quantum- vis voluptatibus corporis placeat, diuturna generosissimo euique recteque sentienti erit molesta nee ferenda. Modus statutus, convenientia cum causa, utilitas ad plures perventura— hæc sunt, quæ animus ratione præditus nec perversa consuetudine corruptus eupit quæritque, quoniam humanæ rationis natura ipsa desiderat diligemiam, ordinem et congruen tiam. Quo fit, ut generosissimus quisque juvenis, ut suhtilissimus quisque