— 2— omnia judlcia atque facta et in omnes sermones diffunditur ac vertutes sororio cum gratiis jungit vinculo..

Magna pars hominnm, seu ut rectius dieam, plus dimidio generis humani omni tempore non nisi manu laboravit atque ita laborabit ob implicitam rerum Lumanarum compesitionem: natura mediocribus aut incultis quidem ingeniis sine dubio maxime cenveniens negotium, quod corpus exercens nec animum intendens simplici agitationis genere quadam et ordinis, quo cogitationes se mutuo excipiunt, et sensuum simplicitate adsuescit, qua rudlis turbidaquec libido mitigatur ac quasi compescitur.—, Qgmnes autem promiseue egent morum cultu bonorum idemque innumeris hominibus solas videtur expeten- qus, qui magis a recto sensu honesti quam ah altiori mentis intelligentia, quæ tantum paucis ebtingit, proficiscitur..

Sed juxta veri bonique sensum in hominum natura subest pulchritudinis

sensus, qui ex amore mundiliæ, elegantiæ atque ordinis noscitur et variis

gradibus apparens sicut aliæ animi partes excoli augerique potest. Quiennque hunc sensum alit et fovet, ad quendaun elegantiæ gradum pervenit et conten- dere possumus, unumquemque tantum carere humanitate, quantum careat

pulchri decorique sensu.. Litterarum studiosis igitur nequaquam negligendus est hic sensus, cujus

vis tanta videtur tam in colendo acuendoque ingeinio quam in excolendis bonis-

moribus et in vite suavitate generosa. 1 Quare quoad hujus libelli fines patent, illam vim sensus pulchri venusti-

que- explicare instituimus.— Quatenus ceultus pulchri sensus bonos augere

possit mores, primum perpendamus-

Jam ab ineunte ætate sensus pufchrituckinis excitari excolique potest sine alla institutione artium, qux serins impertitur. Nam plurimum interest, quæ pueri sit eonditio quibusve utatur, utrum ex, quibuss cireumdatur, par- tium descriptione, consensu formaque animum movcant, et ii, quibus utitur, in sermonibus actionibusque non vitent vilia et humilia, turpia et dissona, an ea sola ab ee pereipiantur, quæ ex integri palchritudinis sensu proficiscuntur. Qua quidem ratione pulchris formis non nisi sensus zuaviter irritari videntur et exeoli: sed non sentienti virtutis queque excelitur indeles, ubi cangruentia