significat arcum illum, qui radiis solis e pluvia rejectis in atre nascitur ¹). Patet id ex verbis, quae sunt apud Homerum II. XI, 26: 101⁶X,lq⏑ Tſolxdreg, äore KOovicv n vépei drijoike, rioαs εοmααν e⁷εοσσᷣαν, ubi nemo sanus lowv contenderit significare aliud nisi arcum illum, quem pluvium vocant ²). Eadem sensisse videtur Ovidius ³), quum scriberet: Concipit Iris aquas alimentaque nubibus affert. Equidem suspicor, eam propterea praesertim dici Iovis famulam, quia, sicut sacerdotes oraculi Dodonaei(vid p. 6) sacri- ficia, ita haec alimenta ei afferre credebatur.

His adjungamus, quae de imbre sanguinis narrantur, quo ex aëre(Il. XI, 55 ½ ⁴ε9) misso multos esse bellatorum perituros, Iupiter significabat, quemadmodum II. XVI, 459 dolorem propter filii praematuram mortem illo portento prodidit. Denique me- moranda esse censeo, quae de clipeo illo traduntur, quem Iovi plerumque addunt, ⁴) qua- propter, quum clipeus graece dicatur alyls, Iupiter alploxos compellatur. Alytg vero cur Jovi tribuatur, plane intelliges, ubi ejus vocabuli propriam vim originemque paulo atten- tius indagaveris. Ducitur autem alylg, sicut multa vocabula similia, a verbo dtοσειν, quod repentinum ac vehementiorem motum significat, quare et ad imbres et ad ventos pro- cellasque refertur ⁵). Sic verbum èxayꝓ εgev, quod ad eandem stirpem pertinet, II. II, 148 de Zephyro usurpatur 6). Quid vero impedit, quominus adeo de Amalthea capra (xt) cogitemus, quum id ipsum vocabulum de procellis, et quoniam Iupiter caprae lacte dicitur esse nutritus, de humore sive aquis pluviae intelligi posse nonnulli censeant).

Sed quamvis ea, quae adhuc attuli, ad firmandam ac probandam nostram senten- tiam prorsus sufficere censeam, tamen facere non possum, quin conjecturam mihi hac de

re meditanti se offerentem proferam, quae si probata fuerit, ei auctoritate Virgilii, sane

¹) Appul. de mundo 64, 10. 2²) Hor. A. p. I, 18.

³) Ov. Met. J, 271.

4) II. IV, 167. 738. VIII, 593.

⁵) Preller I. I. B. I, S. 78 in annot. ait cum Buttmanno: alx ist von οοσα abzuleiten, was alle plötzlichen springenden Bewegungen bedeutet und daher auf Sturm und Regen übertragen wurde. cf- Welker l. l. B. I. S. 166.

6) Crus. ad II. II, 148: denn Leιεεαειν braucht Homer vom heftigen starken Winde(Alylòͤss sind nach den Scholien Wirbelwinde, Sturmwinde). cf. Etym. M. s. v. alylg: and ron rdg 6vOr9o- ꝓdg rνυν dνειμιανꝙπαεινινν łναάνανεκι˙α,

⁷) Döderlein. Homer. Gloss. I, 25.