Aufsatz 
De Homero, religionis auctore et varia deorum, quos finxit, origine : Part. II
Entstehung
Einzelbild herunterladen

et explicare conentur!). Sed Jovi tribuuntur apud Homerum et virtutes et munera ea, quae in eum minime quadrant, nisi eum statueris significare aquam et aërem, quae in religione veterum per varios gradus venerationis elata tandem sunt personae divinae dignitatem adepta. Afferamus nonnulla.

Ad aquam Jovisque originem ex ea factam profecto pertinet, cum dicitur vsꝓεννεοαεμε (Il. XV, 10), qui nubes colligit, xεινερ(II. II, 412. Od. XIII, 47), qui nubium instar omnia obumbrat. Idem nominatur dominus ac rector nubium, velut II. II, 146, e quibus pluviae et imbres nascuntur, quare leg öußoos dicitur et omnium fluviorum origo plerumque a Jove repetitur, quippe qui ipsi personae iidemque dii fingantur Iovis- que filii nominentur, velut II. XIV, 434. XXI, 2, ubi Xanthus a Iove natus dicitur. Dicuntur praeterea fluvii Aürgereig Il. XVI, 174. XVII, 163. Od. IV, 477. VII. 279. quod vocabulum, quum plerumque ex Alds, et xlaret» ²) ortum esse putent, sane nihil aliud significat, nisi fluviorum ortum ex aqua coeli, sive pluvia, esse repetendum sunt quasi fluvii ex Iove sive nubibus lapsi). Similiter Nymphae vocantur aνοσαασ alο⁶ꝓαοσο⁴), quia ipsae fontes significant atque nubibus pluviaeque ortum nutrimen- tumque debent. Huc pertinent fortasse mira illa, quae ab Homero II. XIV, 345 de Jovis Iunonisque conjunctione narrantur. Nimirum ibi Jupiter gramina mollia cum floribus jucundissimum odorem exhalantibus subito procreasse fertur. Quae conjunctio quid aliud

¹) Etymol. M. s. v. Zeug: xαοσ r deuνα, r6 ãx, deνοαα sνg aal Zsug derlos pdo 6 9*69. xaο r*¹ ιν de0τατο ydo 6 chjo. Alia etymologia Platoni placet in Crat. p. 396 B. alic aliis cf. Preller. I. l. B. I, S. 77. Welker. Griech. Götterlehre. B. IL S. 32. Quam levis momenti sint iste etymologiæ, demontrat Stallbaum ad Platonis Crat. exord. p. 8. cf. Cic. N. D. III, XXIV, 68.

²) Eustath. ad Odyss. IV, 477. dp40d⁴ ⁶ς r6 xiνro Aug, 6 20r εοοες‧ ous? ôοεεε* νora⁵ν. cf. Bäumlein in Jahrb. für class. Philologie 9. Jahrg. S. 444: Wenn bei Homer Il II, 174. 6 263.% 268. 326. Od. S. 476, 581 h 284 xoraενυ dnerijs ein stehender Begriff geworden ist, so bezicht sich dies auf die Abhängigkeit der Flüsse vom Regen.

³) Bäumlein I. l.: Allerdings gehört der Name Zeug mit der persönlichen Endung g einer Zeit an, da die Götter bereits persönlich gedacht wurden; aber wir haben alles Recht, vor dieser concreten und persönlichen Auffassung eine allgemeinere, unpersönliche vorauszusetzen und anzunehmen, dass die Pelasger gleich den Chinesen einst schlechthin den Himmel und seine Macht verehrten.

) Nitzsch. Erkl. Anm. zu Od. VI, 105: Die Nymphen heissen öfters Töchter des Zeus, d. h. des Regen- zeus, indem sie eigentlich Dümonen der quellen sind, welche selbst vom Regen wachsend, mit dem- selben den Bäumen und Triften Wachsthum geben.