— 10—

philosophi placita, quae dicere solent, servavit Plutarchus ¹), qui idcirco dignissimus est, qui audiatur: doννν, inquit, rν Sντν d εσα ⸗espſvxro n„do rourou rd dvra plpus- 6?dα ᷣἀd is ardv eνν ϑἀάνωαανεςανεασα, olov ³1h ‿ρ*ᷣ pM—o0eersoa, diο odœ, dνxærei Ig, αòν εον τν½ᷣαάερμον πνκνκναα νυuďαα α πeπαοεεέιι Eadem fere docuit Diogenes Apol- loniates, qui aërem animatum et rationis divinae, ut verbis Augustini ²) utar, statuit esse compotem, quod ipsi Ciceroni ³) ansam praebuit quaerendi: Quid? aër, quo Dio- genes Apolloniates utitur deo, quem sensum habere potest aut quam formam dei? Quae autem docuerit, ejus ipsis verbis accipias: æal ⁴οι εοxεε τ˙ 1νν νιπ ½ov elwα G dνο αααομεν md νν eωνσασααν œ ad rourou adνra ‿εν˙dα—κṽob deẽτoe xorsin dad„do ον rourou doxei 2-og elwα, d εeł aꝝ dgode alh dvra duxrονεμυαά xal u œαeẽr! zueirde dd kord d̃t Er, 6, 4) eréxe rourov ⁴).

c)

Tertius, sive quartus, denique ex veterum philosophorum principibus atque rei no- strae perquam idoneus testis iis, quos adhuc memoravi, adjungi potest Heraclitus Ephesius, qui Clemente Alexandrino teste ignem, quem jam supra a Persis esse deum habitum cultumque, diximus, initium omnium rerum et proinde deum habuisse dicitur. Quae senserit, his fere verbis pronuntiatum est ⁵): KdGG⁶⁵αμονι deν ατdν dᷣmντeνν oörs νε Ʒεκόανν, O're deudeν εο⁶ιιεν ϑἀt⁷ œl kort ad Eorat g del 6600" derd- 1νον αμαεοαα αυαε drπτωααενννιυνιμ⁵μεενον μα. Alio loco ⁶) Clemens Al. de eo haec dixit: T0 ro ds0 vrs,—ᷣανοσ Hæo e Meraxovrivog aœd ꝗEGεοο Modxlstros, cum quibus dicta Materni conferre a re nostra alienum non erit*¹). In errore, inquit, sunt itaque gentes, quae cum elementis tribuant principatum, adhuc deputant ignem quasi summum deum, quasi cetera ex ipso habeant substantiam calore.

Ne vero credas scriptores ecclesiae suspectos eosque esse testes, quibus, quoniam

¹) Plat. plac. phil. I, 3.

2²) August. Civ. D. VIII. c. II.

³) Cic. N. D. I. XII. 29.

4) Ritter I. I. B. I. S. 217— 241.

5) Clem. Al. Strom. p. 299.

6) Clem. Al. Protrept. V. 84.

7) J. Firm. Maternus de err. fals. rel. c. 1.