3 1.

parari vetabant. Quos quum non modo plane ignaros esse earum rerum, quae ab Atheniensibus pararentur, sed etiam incuria ac dementia eorum patriam in summum discrimen et periculum vocari civibus persuasisset, ipbse summam apud Syracusanos consecutus est auctoritatem, Athe- nagorae in posterum mentio facta est nulla ¹).

Inprimis Hermocratis igitur opera evenit, ut duae illae expeditiones, ab Atheniensibus in Siciliam factae, ad irritum caderent.

Neque vero ille, ubi ex re esse existimabat, dolo uti neglegebat; id quod et Nicias ²) et servi illi senserunt, quos, quum Syracusani seditione concitata magnam servorum manum colle- gissent, Hermocrates ad officium revocavit ³⁵).

Manu autem fortissimum fuisse Hermocratem, quippe qui cives suos ab initio hortaretur, ut Atheniensibus priores fortiter obviam irent ⁴), neque postea unquam desisteret illos ad forti- tudinem constantiamque excitare, atque in tot proeliis, et in Sicilia et in Asia terra marique factis, ducis munere saepe quidem fortius quam felicius, sed semper egregie perfunctus esset, et facile conjicias et omnes temporum illorum scriptores consentiunt. Aevdolg eniꝓαν a Thucydide nominatur ⁵). Diodorus ejus fortitudinem et usquequaque summis laudibus effert) et, id quod supra p. 29, commemoravimus, J. XIII. c. 75. haec tradit: Kal d ⁴υεν Alοrdi⸗ So ναεονν, 70„ 9' EOε⁴αονι⁴ρ ο⁶ι ς̈ οοεοεεεσ̈ρ mππ⁴τesνον„⁴αο ννν ¹⁴eε⁶ςσσς 1νλναυσm 1uſore u½ s- Lονl dvadele,, 2ν⁶σν ενεοαννο. Etiam Chariton Hermocratis mores recte describit, quum dicit): Méεανυσεᷣ ⁴αmο dι αoròdm odr 01ν Suεακτ ασνννντε οεε ddνναιτο„⁴ν τμ 6 ⁶ν x 105 œᷣανον εμἀ̈*ν, Kelrroy d αμ υdπ⅔⁸.

Quis est quin optet, ut futurum fuerit, ut fortitudini viri praeclarissimi, etiam extrema pugna luculenter probatae, felicior contingeret exitus?

Fide autem quam incorrupta fuerit, ex controversiis continuis cognovimus, quae ei erant cum Tissapherne, perfido illo regis Persarum satrapa. Quo magis Lacedaemoniorum illius aetatis duces corruptioni obnoxii erant, eo majoribus laudibus Thucydides Hermocratis effert honestatem atque innocentiam ³). Summam fidem patriae magistratibus et antea semper praestitit et quum exsilio ess et multatus*). In illa militum concione, quam antea commemoravimus, quum illi Her- mocratem ceterosque duces, dum successores eorum adyvenissent, sibi praeesse jussissent, Hermo- crates oboedientiam urbi suae se detrectaturos negat ¹⁹½). Eos tamen, id e republica esse ratos, imperium aliquamdiu retinuisse supra vidimus.

¹) Cf. de Athenagora Grote 1. I. p. 145 und 146.:„Athenagoras war zu Syracus, wie Kleon zu Athen— der Volksredner der Stadt. Er war aber keineswegs die einflussreichste Person und hatte auch die Hauptleitung der Staatsgeschäfte nicht“ sd.— ¹²) Cf. p. 19. 20.— ³⁸⁹) Polyaen. strat. I. 43. 1. cf. supra p. 14.— ⁴) Cf. p. 6.— 5) Cf. p. 2.— ⁶) Cf. p. 18.—*) I. I. I. 2. 5.— ³) Grote J. I. p. 300:„Theramenes— war gegen das Verhältniss des Soldes, nach welchem die Leute bezahlt wurden, gleichgültig(eine erbärmliche Eifersucht, welche den niedrigen Charakter vieler dieser spartanischen Offiziere bezeichnet)“ sq. u. p. 308:„Sogar Astyochos, der Oberbefehlshaber hatte seinen Antheil an diesem Bestechungshandel, von dem sich, den Syrakusaner Hermokrates ausgenommen, Niemand frei hielt; cf. Thuc. VIII. 50: 100G66 1(AGxννοο, e SA„εro, enl 10G ⁸ οαιι Tiαοαοσσρσνονεέ EMνηι Sd.——) Fortasse ετα⁴‿ασ, cf. Diod. XI. 87.— ¹⁰) Xen. H. G. I, 1. 28: 0 du« Sßay deir

2 G

7— 7 ꝗrαα⁵α⁴αςεμιν σ νν‿ ð£ᷣασσιν 1πτι‧ν sq.