10

nmAAᷓAᷓARAR

Inde Catinae Atheniensium castris tabernaculisque combustis, quum Camarinam ab Athe- niensibus legatos missos esse cognovissent, qui Camarinaeos socios sibi adsciscerent, et ipsi Cama- rinaeis diffisi, legatos miserunt ad eorum voluntatem sibi conciliandam.

Quibus legatis concilio dato Hermocrates, ut Camarinaeorum animos a foedere cum Athe- niensibus faciendo averteret, haec verba fecit ¹):

Adesse se non veritos, ne illi praesentibus Atheniensium viribus perterrerentur, sed ne Athenienses orationis vi illis persuaderent, priusquam se quoque antea audivissent.

Venisse enim Athenienses in Siciliam non ad restituendos Leontinos, sed ut Sicilienses omnes depellerent. Nam consentaneum non videri, eos propter cognationem Leontinorum Chal- cidensium saluti prospicere, Chalcidenses autem Euboeam incolentes, quorum coloni hi essent, sub imperium suum redegisse. Immo vero eodem consilio eos et Euboeae civitates imperio suo sub- jecisse et Sicilienses tum esse subjecturos. Eadem ratione eos, quum ad depellendos Persas Jonum duces ultro facti essent, Jonum et insularum ²) civitates vario praetextu imperio suo adjunxisse.

„At non ut Athenienses“, inquit,„incusemus adsumus, sed nos ipsos, quod, quum Graecorum illic ab Atheniensibus in servitutem redactorum exempla nobis ante oculos posita sint atque has eorum artes perspexerimus, quibus Leontinos cognatos se restituturos et Segestanos socios auxilio

adjuturos simulant, non conjunctis animis viribusque iis demonstremus nos esse non Jones, non

Hellespontios insulanosque, qui mutatis semper tyrannis in servitutem se redigi patiantur, sed Dorienses liberos, oriundos a Peloponneso libera. An vero exspectamus, dum singulae civitates nostrae ab Atheniensibus capiantur, id quod vel maxime agunt?“—

Neque Camarinaei, pergit, Syracusanos solos opinarentur ab Atheniensibus peti, non se ipsos; immo non minus pro sua quam pro Syracusanorum salute illis esse decertandum. Quod conjunctis cum Syracusanis viribus eo tutius fieri posse ²). Nam Athenienses non magis Syracusanorum ini- micitias ulcisci habere in animo quam praetexta eorum simultate ditionis suae facere etiam socios).

. 1) Thug. VI. 74. 75.— 2²] Thne. VI. 76.:, iyeuνεs vdο per6,⁵αμεινοιιοι ένντμνπννντ τινν mτᷣ Tdναυν να σα 1τ0 G◻ασ ν τ⁶ωάν ⁸$̈οννσαιμααα sq. Quid verbis: 5004 ιη G%οον significetur, interpretes valde inter se discrepant. Non recte Gervinus h. l. adnotasse videtur:„converte freiwillig“. Ita etiam Goellerus interpretatur. Rectius Haackius: „Si Thuc. id dicturus erat, scribere debebat ⁸αιυνσαν(sive m 91¶ιᷣ¶õmᴵ<ἄᵉVkQdcv, Poppo). Sed id ne potuit qui- dem seribere, quia jam dixerat&xνπαωω, quod ad utrosque et Jones et reliquos„pertinet. Accedit quod infra c. 82. Atheniensis orator huc respiciens dicit: 008 6αάσ ναιασαοτοει⁴όφά⁴ι‿μνι τοςσι τε TʒVHe c py)G⁴σνπασα,°dg Suyyereis ααιν 5ντας μάέ̈ Ʒυαασαόιι§ϑεοω⁷⁶ςσσσα.“— Erplicanda ea verba sunt: quotquot ab ipsis (Atheniensibus) oriundi socii erant; id quod Portus voluit; cf. Poppo ad 1. 1.„Eodem, modo J. Classen h. 1. inter- pretatur l. 1.— ³) Verba Thuc, VI, 78: 100001% dè z ςωρσσαοσταεμοον, d0 vοd n1006 Rνέσσςόσάμμμιοι έιοσε, 2XGνꝙ§dε νιααάςsᷣιε αα ν ενημοων, dννεe procul dubio hoc valent: eo autem tutius, quatenus pugnam subibit non oppresso me, sed socio me usus et eo quidem viribus non destituto. Cf. Poppo ad h. l.— ⁴) Eum rerum connexum, h. J. exspectandum esse, nobis quidem est persuasunr; qui, confirmatur etiam verbis c. 80: 22 vij viwre Oux d449„ 11*α, ⁷νQ mw† ον ν μάαμ̈μααοανυννα Tuuhovrat; et in eodem c. paulo infra: xαl a*εεςσε 10* 1 Fαα αμeηιdοναινς dοuetcy; et in e. 83: xll 1&ꝙα— Sxeεν 1μέει 2νν Tl⁴αυ A⁵σσαάααιςσ ισαστσσ⁶σ⁶νένσι νκαάď ou dνμυαααννέν Sd. Quapropter Didotus nostro loco(c. 78) conjecit: νν exεtrον ϑοeia ux*ον 9⁸‿ραιN83ßf¹ H10,O.αα. Qua conjectura neglecta Poppo, cui verba: 1* exενοο qddlœr 0 7 ν 9αόιs6G α 90b1899, et ipsi suspecta videntur, a Thucydide scriptum esse suspicatur: OuUX Gον ϑάἀα αl αά. Rectius tamen J. Classen 5eεκρμραια⁴σασςαtuetur, quum dicit:„Das