— 38— 4

est in verbis alα vj rrotrelag riν rdÆi,. Parum ac- curata etiam videtur, nec Aristotelis acumine digna, haec dicendi ratio: εαααςρεετιαι„⁴αο ele duν ulo„ r0 *OoO rν olνοινενν, 16 1εν ες τοις νε△χοας, 1 02 ele 16 ασοποειιν ντ μεοο, 101ν ει 100 10 Soudeuν⁴,νμένονꝑ³ α* εαισοσνιτς τεαςα. Praeterea displi- cet interruptum et perturbatum dicendi genus, quod habemus in Qκσ τιν ε̈ρ—————— r0laν rev de lvεσάσαι τυ ꝓυα³o⸗. Sed quid fiet cum verbis,*α*τν τνα α⁶lxς, rolcv rν⁴‿ dε pl- „O αάσ mᷣrxσσα ρσυαe ανν, ad quae aut deανss aut re- r17,OGαικι τ⁶ν Ayov repetendum estt Quorum si alter- utrum elegerimus, iisdem nos difficultatibus retineri videbimus. Nam rerra⸗ο 20ν 16„„, ob constru- ctionis rationem, non aliter huc referre possis, quam si per sensum, quem praegnantem vocant, dο³σισααν his verbis inesse statuas. Si vero deεααάε e Praece- dentibus repetere velis, id dissuadere videntur, cum negatio huic verbo addita, tum interposita inter hoc verbum locumque de quo axgitur alia enunciata, per verba olerae dety et rer2νε r6ν 16„oν, edita. Quod antea de α ναἀ Toltrsixh«. r. J. diximus, ea non cohaerere cum praecedentibus, idem valet de verbis 2νν ε NVéuuν 26 dν εονμενοοσο ν⁴ιν νν Tdâνouotv dvreg z. r. 4. Sed longe alia res est, si se- clusis iis, quae a nobis spuria habentur, locum ita refinxeris: XEAON AE EAPAIIAHNIHY KRAI IEPI T0 TX NOMOTT EXEI T0TX TION