TPAoeÆNTAX 10 XAI IEDI TM EVIAT4 NOAITEIA EIIITKEMAIOAI MIRXPDA BEA- 210N. T42 N 4 NONMSZN T0 MENY DTAEVTON MEPOT NONMOI TTTXANOTXIN ONTE, OAl- TIA AE HIEI T.Y NOIITEIAXN ElPHKXE z. r. 4. Nihil igitur superesse arbitramur, quam ut ostendamus, quae res occasionem dederit interpola- tioni. Legerat nimirum, quicunque spuria ista addi- derit, Aristotelis haec verba: z ονν ε VS uν τ⁴ Adν π1εστοοQĩõ%⸗ℳ4009 v6Aο ευ να᷑– OↄOῦM- e dvreg, 611a d&ᷣ ε τ πιαεεεlaς 1„*ε,. x. J. Recordabatur etiam, Civitati Platonis multa inesse, quae ad civitatem non proprie pertinere multis vide- rentur. Itaque ingenii et doctrinae ostentandae gra- tia addidit suum, ual 7dο ινν½☚τπ Io1lrεςρᷣ ρ☛ 62lpyν ν μμαάν 64G 91 ε, Xaναᷣ e*. Quod si id sumis, omnia plana fiunt. Ka?„ado illud di- recto pertinet ad modo lectum Aristotelis locum; ver- borum ε⁴ρα* ⁶νιέꝛ ꝛεαρμμάαααν eραe quae mens esset, iam patebat ex Aristotelicis istis, 6Xεα εᷣ οτπςσν τπα xolerslag eignue. Neque in interpolatore expectandum est orationis genus quod ambiguitate careat. Sed ad- dita hoc Aristotelis loco verba rεκοσν τ τοsετsae in- dicio sunt, quam recte nos ea, si verba ερε ⁴νι⁵ν dueĩ Aristotelis essent, supra desideraverimus.

———