— 37—

. a* urakas nud rardag 4010uS O„⁵, pertinebant, falso retulit ad ei αάι ναν 2dν αντ⁶ν τρν aObν dvra rdvrcv, T! diοισοσυνσ 05106 A9»G 1 d- aν: 14 reo 109 uoεενννοωυ⁹σι riv dοxσν aντονν l l‿ννes NO⁵αεeουνσι τ⁴ dσ—ν, ddv 2ui 1⁴- οννναι᷑*ιοσιον Olo Koijreg«ενο% ĩωο 1d2α raurd 1oie doddς εeεμντε, 6νον⁵meερμμαρσ ντ uu⁴‿α κά 1ν*ν τν πι³ν αν, haec verba ita in- telligens, quasi Plato incertum reliquerit, num ma- gistratuum quoque participes esse debeant huius ter- tiae classis cives, et communicari cum iis militaria opera, duum contra aperte declaretur, praeclusum esse aditum ad magistratus neque de participandis omnino militaribus operibus sermo sit, sed de inter- dicto tantum aut concesso armorum usu. Restant quae de sermonis genere dicenda sunt. Primum notentur verba: al*„⁴νο. z. z. quae nullo omnino vinculo cum praecedentibus cohaerent. Porro consideres quam ambigua sint verba, rεοσ dνιm)⁶ꝛ mdναναν dεαα‿ᷣ άαμε ⁸gdzn, quae ita capere licet, tanquam omnino paucae res in Civitate a Platone de- finiantur. Neque placent vix ulla voce mutata re- deuntes dicendi formulae, erεοε ⁶νeꝛ—Z1⁴&rντπάα ⁶ευεεέ usr drꝓαακνρα, et εον τοιατιν ouν⁶εν dευωκ Ʒανι aodrue, ut quae ingenii siccitatem prodant, et in- comti sermonis indicia sint. Nec videtur esse Aristo- telis superfluum illud ος eer det, neque fortasse

etiam digressio a legitima constructionis ratione, quae