— 21—

gere, vix est quod moneatur. Cf. Iib. VI. pag. 506. A.(Bekk. P. 314. 9.) Oluce Foνν,&ro, diucu ze nal aald dyvootusvra, d*ꝓ τπω μάpaνd 8oιν, 0d 710- 100 Tννοο A&οονν ριᷣᷣ aeεxτασσααόαο ⁴eν auc 20„ 10010 d/—οοννra. Mavreu0uα᷑ dς undeva aurd n96 gOoO„„α⁴ 9⁸8˙0α mxaeg. Kalche pâg, ph, Kavreuer. Conf. praeterea lib. VI. 505. A. 509. B. lib. VII, 517. B. 540. A. Recte nos ita hunc nostrum locum ad vir- tutes animi referre, nemo facile dubitabit. Quid au- tem, quod is, qui ei accuratissime respondet, le- ctus lib. IV, pag. 435. D. ad tres animi partes re- ferendus est? Quid sequi putemus ex ista diversi- tate? Nihil credo aliud, nisi eandem viam esse, quae ad rectam partium animi cognitionem verissimamque de virtutibus scientiam perducat. Nam utriusque loci eadem quodammodo sententia est. Animi facultatibus, id est, quasi fundamento omnis doctrinae de vir- tutibus, non recte et accurate explicatis, nec virtu- tes recte et accurate explicari necesse erat. At vero, (quod per se satis clarum est et ex antea dictis per- spicitur,) ad perfectissimam virtutum cognitionem per dialecticam tantum perveniri potest, nec sine cognitione ideae boni, ad quam per solam dialecti- cam s. idearum disciplinam aditus batet. Itaque ea- dem haec via ingredienda est eis, qui ad veram cog- nitionem naturae animi pervenire velint.

Pergit Socrates, dixisse eos, quibuscum collocu- tus sit, sufficere ista. Ita quae tum dicta sint, non