9 f6 vvduse, rA dro0 εμς¶ ποομε 62 AIde, d11d 1, re deene, 0o?* εᷣdεore aa! 6́⁴σ‧ να μεοωετοι e) ν— 100'8rO rre r ro IrA0 9G A,% ½ 7 G v, dνννμμεν αἀχνς, π ⁴ ε‿³εμ⁵‿εμνο 1 Sastong* ohAνν, odrog en T1EVTv x- ra αli, σσρ☛ν œανννα⁴᷑‧ α,ι ⁶εόν τ 0ο 16 4K:zes⸗ à ν4චmεϑ 76ε aνντν 6ν mαχυσπιά 89 aνυτ⁴ νκαα αεεέαϊ ντ ς 473„.
His praemissis, ad ipsam loci de quo agitur ex- plicationem videtur accedendum esse. Socrates quas dicat esse disciplinas summas interrogatus: Recorda- risne, inquit, nos antea tres animi species consti- tuisse, et convenisse inter nos de iustitia, temperan- tia, fortitudine et sapientia, quid unumquodque eo- rum esset. Porro in memoriam revocat, quae autea dicta sint. Dictum enim esse, aliam longiorem viam esse, qua pulcerrime ea conspicerentur, ex prae- dictis vero collectas demonstrationes adhiberi posse. Jam ex ea responsione intelligatur necesse est, has virtutes inter summas disciplinas referri, nec tamen si ita explicentur, quomodo id antea factum est, omni scilicet ista argumentandi ratione ex tribus, quas sta- tuerit esse, animi facultatibus repetita. Esse aliam
viam qua melius ista conspici possint. Dialecticam et ideas harum virtutum earumque cum idea boni, (ad quam per solam dialecticam s. idearum discipli- nam aditus patet,) coniunctionem Platonem intelli-