— 44—

omn'a, quae ex facto ducuntur, sigua faciamus.“ Et de eo narrationis genere, in quo non ipsa causa nec omnis ratio controversiae, sed en, quae extra causam sunt ¹) continentur, quod genus Graeci Ezæ σᷣασσν ²) appellant, in Doxopat. Homil. in Aphthon. Walz. Rh. Gr. T. II. p. 513 legimus„Egel ok advrc rd rν eOldrar v rag ꝓOdσειν dmσαπο⁵ναντεαν te rijs alriag da εcoσν õGxez⁷εα, ꝙt Oerat os rig al duανσοοσ ro dαννπ²ος αœσασ˙ υνν αeòαeνν, τ0 rOdov(leg. r6 rxσαον) oi ub 1⁴ Ʒeαν dd- Grxoαν„*ν ναεςαάα bvbe dv daspaivovro, g ol xeol Eouyduαen s aœl Aôtuir, ol oͤt aœdε αo yαyxx da†eςεςαεα, ot xeol Ovroa r6ν DTœxrcνυαιν⁴ Quod quidem ad nostrum pertinere nec affirmari potest, nec negari. Ceterum quae- nam 1d xsoidrartuc illa sint, optime ex comparatione Cic. de inv. I. 11. 16(ubi trans- lativa constitutio ita explicatur, quum aut quem, aut quiĩicum, aut quomodo, aut apud quos, aut quo iure, aut quo tempore agere oporteat) cum Graeca eius status explicatione: Edv αεμοιαᷣ αεαναν dridrah,(Walz. T. V. p. 231) videmus. ³) Sunt fere eadem, quae nomine„argumentorum loci“ satis nota sunt, aut personae, aut res, ut causa, tempus, locus, occasio, instrumentum, modus(Quinct. III. 6. 26). Inter hos igitur locos, sive elementa, quae a statibus quidem diversa, in quaque fere totius orationis parte redirent, Hermagoras rGνy 16mπ ⁴) in descri- ptione(s. narratione) omnino non esse dicit.

Reliqua autem, quum in artis rhetoricae descriptionibus non amplius de Her- magorae doctrina disertis verbis a scriptoribus antiquis dicatur, ei cum aliis communia fuisse videntur; neque en, quae dedimus, totius artis Hermagorae fundamenta et prin- cipia in se continere veri dissimile est, quum inventioni prae ceteris et potissimum

1) Cic. de inv. I. 19. 27.

2) Cf. Lex. Technol. Gr. p. 100. Aphthon. Progymnasm. kuqocl dors Jopog xeιννν uœrixòg, Ön kyc dvαeρꝓν τd Sdouusvov, et schol. ad h. I. dαmσέένοεε d Ln†ꝙfœςlᷣdg da-yjœrog, öre rd n iu Lgen roõ redy εατos Exνεε⁴όαι, 1) d5 sd- odras dsaærds doαοεοᷣναν μαα roògs dzouovrag.

3) Cf. Max. Planud. prolegg. ad. Hermog 2. p. 369 Ere aεεᷣᷣνerct(sc. r6 τπροοol- lοeν alα dad rdνroν ν νεεοστατινααν e⁴ rOOGαdl᷑m ou, dmν˙ d rod æᷣOdeμμαι— d òk roı odvov, aœud r ανυν ναν§εο⁵.

4) Ita legendum esse puto, quum inscriptio illius loci sit: xœοο⁵⁵ rs aœd rdrous sc. xνς⁹ euꝓoxorèov; hanc autem falsam esse, nemo contendet, qui tempus et

locum, non tempus et modum(roxov) inter se coniungi solere intelliget.