— 12—

At haec verbi roερeρisdha notio ne h I. admittatur, valde obstiterunt plerique interpretes rogantes,„a quonam hie Athenienses Syracusanis in portu latentibus obsideri possent.“ Haec vero ipsa interrogatio demonstrat, quam locum non intellexerint quamque illud Quintiliani ¹) de Thuey- didis genere dicendi iudicium neglexerint. Quod ni fecissent, minime postulassent, ut scriptor densus ac brevis ad rονιρνεα̈ dαν verbum ερν ⁷νμυν vel simile aliquid adderet, cum nemo non intellegat, a quo Athenienses obsideantur. Longissime ab istis abhorret Arnoldius, qui verbi non minus quam rei sententia perspecta loco lumen attulit, cum diceret:„If, when their light squadron arrives on the coast, we do not choose to fight, we have only to go into Tarentum, and the enemy will then be at a loss what to do;— for if he stays on our coast we should blockade him, employing our ships in cutting off his supplies without risking a general action. Hermocrates does not mean that his fleet was to be laid up or remain inactive at Tarentum, but that it might retire thither when it was inconvenient, and then come out again to harass the enemy without fighting him.“

AM?] In uno codice Mosquensi(Q. apud Bekkerum signato) satis bene ad verbum 6dots particula additur; quam etsi scholiasta quoque legisse videtur, tamen non deside- ramus, quia post verbum drονιε positum non minus ad verbum 49iz“ pertinet(Alterum enim artius cum negatione coniunctum est, quam ut hue referatur,, Itaque ex ceterorum codicum auctoritate particula omittenda est.— Totius vero loci pulchritudinem bene sensit Thomas(I. c.) et, qua est iudicii elegantia, observavit„iisdem fere numeris duas has periodos sese excipientes vinctas esse. Nam, ut supra iam indicavimus, participium arαeλνονQ͗x; aeque ac verbum àxooο⁸ explicatur duobis membris, quae particulis— disiuncta sunt: Unde intellegitur verbum dâro‿σꝓσα insolenti, sed ab interpretibus satis probata notione hie signi- ficare:„abgehalten, zurückgehalten werden.“ Recte deinde idem monuit contra Kruegerum et Haackium verba o⁶νιν εμας 1Q0◻☚*ιιμα neque cum participio dννηννννέ solo, neque cum verbo vonat solo coniungenda esse, sed totum(usque ad infinitivum àrαρ) membrum ut verborum, ita sensus nexu coniunctum esse. Quam periodi naturam nos hac verborum collocatione imitari possumus:„daher glaube ich in Folge dieser Erwägung zurückgehalten werden sie,“ ut verba 1oν m⁴ 2¶e pro àr τκωννοιν accipienda sint.— Animadvertendum autem est, quomodo Hermocrates, postquam verbis roοεν α⁴ ⁄¶ο/ totam deliberationem complexus est, iis quae sequuntur imprimisque voce drνπνονεουπα deliberationis summam quasi faciat; deinde vero causam affert, cur res ita eventurae sint.

85edefya Ay df oa e Jeuva] De significatione vocis éoa valde dissenserunt interpretes: atque scholion h. I. adscriptum corruptum esse iam Bauerus vidit, quod vero ipse vertit: „tempore exclusi,“ iure vituperes, quia notione temporis non satis definita difficultatem evitavit potius, quam sustulit; neque stare potest Gailii— quem Kruegerus et Classenus secuti sunt — interpretatio:„par le temps, qu'ils perdront en déliberations, ils seront poussés.“”“ Una Arnoldii sententia recte se habet, qui duobus locis, altero Herodoti(I, 31 erννιϊι s m⁴ρρ*, altero Caesaris(de bello Gallico VII, 11 diei tempore exclusus in posterum oppugnationem differt ²)) in comparationem vocatis interpretatus est:„(sera) tempestate“(nos:„durch die vor- gerückte Jahreszeit“¹).

AeNoihsda Sri e NXeicv] Quae Kruegerus de h. I. disputavit haud ita abhorrent a Popponis observatione, siquidem drεννπιμκα x h keiw idem valet atque drενmuεα εios v⁴οꝓς(α.

ai Tyhat igravta] Bene Bauerus„imaginem a vento ductam esse“ adnotavit,„ad quem vela conversa consistant.“

— 1s i. e.„aut certe, aut seltem“(nos:„oder doch wenigstens“). Neque accipienda est Porti sententia, qui particulam h. l.„quam“ interpretatus est, id quod Bauerus satis pro- babilibus argumentis refellit.

100 àν*700⸗C T01v—] Rarissimae vocis ioοwivdvos duplicem interpretationem scholiasta protulit. Maxime autem viri docti, utra probanda esset, discrepuerunt; neque id mirum, cum

¹) Quintil. inst. X, 1, 73: densus et brevis et semper instans sibi Thucydides. ²) Melius erit h. I. eiusdem scriptoris uti: de bell. Gall. V, 24: ne anni tempore— excluderetur.