— 11—

5r0de„erai] praesenti tempore declarare videtur Hermocrates, quam firme hoc futurum esse persuasum habeat.

varà X†y] Receptam hanc omnium fere codd. scripturam Portus, Heilmannus, Dukerus, Bekkerus(in ed. I) tutati sunt, ceteri omnes cum lectione ar' ν.iρμν paucorum librorum mu- tandam esse duxerunt. Quorum argumenta singula examinare cum longum sit, mittamus ea, et ad locum ipsum accedentes potius videamus, utram lectionem sententia sibi postulet. Qua in re prius observandum est, Auol Hermocrates dicit: eberideroc d ein, cui verbo accommodata esse debet illa vox, quae una cum adiectivo 3padeia ad participium οοπκνιπρνιοσαα referenda est, nam elassem lente navigando non fieri steriHercy nemo negabit. Neque neglegenda est verborum Bpadsia et 1 ra,vdοo?t inter se oppositio, quam in altera utriusque membri voce pariter valere concludas. Utrique vero desiderio satisfacit haec sola(trium codd.) lectio zar' à.ov, quae etiam ea re firmatur, quod cum interpretatione scholiastae: 0 ⁴ϑν ⁴6α conyenit.

*i 5“ a5.] Particulae' as usum Thucydidium illustravit Ulrichius(in progr. gymn. Joh. Hamb. 1851 p. 18). Eo auctore adhibetur in oratione bimembri, cuius priori parti posterior plane opposita est, ita ut optime respondeat nostro:„dagegen.“

4à νλεέμ Non est, cur Kruegeri coniecturam νιmά˙οσυεs recipiamus. Nam si subaudis (vu sive Te-ohso ad similitudinem loci I, 49, 5 sverproay rdr nd SIoon(Sc. 0001),¹1) vox 49ote bene opponitur verbis zal zäar' Aν τροοσꝙπσκρνρνοσνοαα(Schol= 05 ¼ 4˙9 4). ²)— Recte vero idem monuit pro verbis et de u* dowoln exspectari ei ds iotiot, sed locutioni ei ds u*) dowoin praeter illud ei d icriow alia subesse. His verbis significare mihi videtur ea breviloquentia usum esse Thucydidem, ut pro verbis ei ε iorioi id quod hanc condicionem consequitur(ο ιν dzoin, T, rrrideo) in protasi poneret. ³)

ou] Praesens tempus recte se habet, neque audiendus est Weidnerus, qui(in Philol. XIX p. 18) sota" coniecit; firmatur enim et illustratur hic locus priore illo eiusdem capitis: drodersra Jàp ac Täpac, idemque quod supra diximus etiam huc pertinet.

oi dE Her“ AXiey Sν, de n vMo-,id ee?te droοε, do aatd 76οr εꝙ◻πρα za N hevv NAGXON,TO dv.] Ad verbum drονο“ neque cum scholiasta ο πhichv, neque aliud eiusmodi subintellegendum, sed ορεςν h. l. absolute dictum est ſef. VI, 55, 4„xal ο veprce?(sc. Inmia«) Sy 5 03 so, SovJSe GuAer], ut valeat:„in Verlegenheit sein.“ Quae angustiae proximis verbis(xoλμιορεμσασννο et ddouotey) particula zai explicativa(=„und zwar“) eum priore membro coniunctis illustrantur. Ex quibus prius illud πφννανανν interpretibus multum negotii facessivit. Me iudice hic nulla verbo subesse potest notio nisi obsidendi. Iam vero non propriam significationem obsidendi verbo πmρμειαð tribuerim, sed cum Bloomfieldio facio, qui„significationem partim propriam, partim translatam esse vult, quia Syracusani Athe- nienses, etsi non proprie obsidere, tamen circumvolitare navigiis et ita premere et commeatu intercludere potuerint.“ Hanc interpretationem quamvis iam alias recte se habere senserim, tamen, quod hanc vim verbo οεαμεο˙dèæœ subesse locis scriptorum adhuc probari non poterat, res aliquid dubitationis habebat. Nunc vero mihi Xenophontis Hellenica perlegenti contigit, ut duos locos reperirem, ubi μομνμκα—similem rem significat. Atque alter quidem locus (V, 1, 17) hie est: Qy à* r4⁄ 5„Preivos Ey rf Aifvh— Scine ASsodh i 0X svO» ix The Arrmnc. oi d' Adraiot oNoPO5HSvOI n' aurv neõn Pœvtes elc AIpydv, Sere) Ga- Airwiatc. Ad hanc rem respicit scriptor paulo post(V, 1, 29) his verbis: oi Bsv o*v Ad-rvaAo — 10X1xO,hSVO« vFs Aifiv br v XSerGy. lam si quis verbi rανμοομτηκdat notionem in Thucydidis loco huc in comparationem vocat, nihil interesse concedit eo excepto, quod quae hic de singulis navibus praedatoriis, ea illic de tota Syracusanorum classe dicta sunt.

¹) Plura exempla Poppo J. e, suppeditavit..

²) Quod cum luce clarius sit, non diu haerebo in iis, quae Stahlius s. v. lstG Taan: et d dουνεέρ disputavit. Neque opus est confutatione, quod, cum scholiastae interpretationem ad vocem a iſcv adscriptam probavit, suo sibi argumento confutatus est..— e

³) Locum igitur hoc modo supplere possis: l E(icrichc Tpi,oawto ai) ur, doxoin(vE„ Enttidsoat ero)..