— 13—

ex huius unius loci natura et nexu argumenta peterent, quae in utramque partem valent. Gravem vero alterius interpretationis auctorem nemo adhibuit, Cassium Dionem dico. Qui cum Thucydidium dicendi genus ad imitandum sibi proposuerit, rarissimam vocem eadem significatione usurpasse putandus est. Utroque autem loco, quo ioοzivdovoc apud eum legimus(p. 22, 21; p. 297, 58) eius usus cum priore scholiastae interpretatione convenit:„y ́εοέιιmXάονμιι νπαάχνα[οQννπατ.. Itaque accurate eius verba sequentes locum sie vertemus:„weil sie meinen, dass jene nur der gleichen Gefahr ausgesetzt sind“

Sri,va Jäß iy or e AuovOAsvꝓ daice vats†oνεεε.] Ex duabus explicationibus, quas scholiasta huic loco adscripsit, Kruegerus hanc sibi sumpsit, qua dwaic: ad verbium rmπνπρειικα quod dicunt ad verbum rég vta referatur. Sed, ut praetermittam. h. I. non de iure aut iniuria invasionis rem esse, huic explicationi id obstare videtur, quod in omnibus, quotquot inspexi, locis adverbium hoc modo usurpatum 7⁶ particula sequitur. Altera vero scholiastae ratio ¹) cum verborum collocatione tum sententiarum nexu commendatur.

2 eioε„] Imperfectum tempus de conatu dictum est(nos:„weil wir nicht an ihrem Untergange gearbeitet haben*).

Xhgaydas] Subintellegi potest νμέονεμι Sed cum Kruegero h. I. et infra participium absolute dictum esse puto, ut idem valeat ac rokuνονςα, qua significatione non raro apud Thucydidem est.(ef. II, 43, 1; V, 76, 3; VI, 56, 3.)

rſ d o noe dvns] Bene Abreschius observavit:„Amare Graccos per praeposi- tionem ârs cum genetivo neutrius nominis circumscribere adiectivum.“ Perperam autem Glas- senus haec verba sic interpretatus est:„durch den Umfang der Macht, wie sie sich denselben nach ihrem wahren Bestande vorgestellt hätten.“ Immo h. I. vera Syracusanorum potentia dicitur(nos:„unsere wirkliche Macht“); apparet enim ex praecedenti illo dualoe vatsvoitee Eu urk. Athenienses ea Syracusanorum potentia, quam sibi finxerant, minime terreri.

neiheohe 00y Lhora uey radta okL!cvtee, el d2 97, S8 r6*a TANa a Tev XEhOv EO HGtv nai apaothvat ravwt h.] Sic codd exhibent optimi et scholiasta; quattuor deteriores libri habent xapaatito, quod ex coniectura librarii cuiusdam fluxisse videtur, qui, quo infinitivum apaorfvat referret, nesciebat. Neque enim h I. consentiunt interpretes: Maior pars utrumque infinitivum(et éxονιεε et aααtfval) ex verbo reideohe pendere vult, sed sunt qui apaorfvar Pro imperativo positum esse iudicent. Pro hac sententia duac potissimum res faciunt, prius quod non bene coniunguntur verba reißeohe et napaorfpa sibi aliena, deinde vero totius loci ratio: Namque tota periodus(a zeideahe usque ad&orva) duobus continetur membris, quae sibi respondent, nam eεꝓ[ο αm ad radra(sc. Eroνεαέαεν) roavtec, ot ai herà ν raaaenai ad ranha— eradSe, pertinent. Quae responsio magis etiam illustratur ea re, quod utrumque membrum particulis uev— 5 distinctum est. Cui bipartitae speciei minus conveniat, si quis totam periodum a verbo xeinsohe suspendi volit. Melius sententiae consulere nobis ita videmur, ut membrum Perloas alterum cum altero particula zai coniunctum osse statuentes illud impera- tivo rei*εοε, hoc infinitivo(pro imperativo) zapaothva subiungamus.

II' vonl cum verbo xρov cohaerere Bloomfieldius animadyertit.

Sic Hermocrates finem dicendi faciens ordine inverso duas illas res, quas summas orationis esse diximus, paucis complectitur; extremis autem verbis eo unde initium ceperat ita recurrit, ut iterum affirmet Athenienses brevi esse adfuturos.

——

¹) Bwatat di xal hic ars’tes(SWwalce Xaree’reo).