— 8

Aoristus rraiαασνν quem duo codd. exhibent, praesenti raiwmy praeferendus est, neque ea quae Thomas I. c. pro praesenti tempore disputavit, probare possum, quia verbo rraisw id quod antecedit(aρά ⁄εανσσάι) excipitur et aliquantum restringitur. Itaque aoristo ρ2 ᷑ůQ⁊ĩEa hic aoristus rralοασαν respondere debet. 1

ep— v5’ nSay] Ad explicandam pronominis êx=n cum verbo εεπννναπον coniunctionem tres sententiae prolatae sunt, de quibus deinceps dicendum est: Atque primus quidem Lehnerus (in actt. phill. Mon. III, p. 32) ad similitudinem pronominis raĩνσα pro b rabta positi h. IJ. drep pro ν Ʒ́ dictum esse putavit: pootarum igitur usum ad Thucydidem transferri voluit; sed quamquam nonnulla apud Thucydidem inveniuntur, quae cum Homero et poetis scaenicis concinunt, cavendum est, ne incaute aliena ei obtrudamus Hermannus enim(ad Vig. p. 882) et Kruegerus(Synt. dial.§ 46, 4, 2), gravissimi rerum grammaticarum auctores, quibus tertius accessit Goettlingius(ad Aristot pol. p. 295) obstiterunt, ne quid tale in prosam orationem admittatur. Denique— id quod maximum est— Lehnero videtur repugnare, quod rationem, quae aperte inter verba 2xe zat Araio 2h. et zai ho— T Torodo Sonßfya intercedit, plane neglexit.

Eam ipsam optime respexit Kruegerus, qui locum ita explicavit, ut pro generali verbo radoy id substitutum esse dicat, quo, qua ratione Atheniensibus hoc contigerit, significetur. ¹) Qua interpretatione quia mutua pronominum responsio similitudine verborum éradο- et Sonßfoc magis illustratur, ne tertia quidem ratio melior esse videtur a Poppone(in ed. min.) inita: quamquam quod ille proposuit verba 2xee— 15.Sa. pro Jvrsp abene ennSav dicta esse, utpote omnium commodissimum et facillimum, per se ipsum maxime probabile est.

Jei] sc. 6 MIοs(cf. Krueg. ad Xenoph. Anab. I, 3, 1 ed. min.) Bene Poppo(in ed. min.) Portum et Haasium his verbis refellit:„pro ie noli in desiderare; Athenienses enim non ideo, quia fama erat a Medo Athenas(unas) belio peti, sed finito bello, quia eas(unas) bello petitas esse praedicabatur, incrementa ceperunt.

NοοσνονQνανισα ⁶ν⁹ His verbis postquam summam fecit eorum quae priore capite dixerat, Hermocrates iam cives adhortatur, ut non solum Graecas barbarasque Siciliae gentes sibi con- cilient, sed etiam ad exteras nationes mittant, qui societatem foedusque cum illis ineant

8e de dfv drAn, Lw*ig,] Recte scholiasta monet:"⁹/ ναπeν μιαα v?, EAK’v ℳ0- Devf, Oosirs Jâß rpà aa.

2rr 1) SuM.*ιρ τειμα νν qõ⁴S⁴ Aν dε‿. ονQνραι ϑνινναπιο] Sic omnes codd. mss. et edd. ante Stephanum habuerunt, qui primus scripturam mutavit Post eum plerique codicum lectionem retinuerunt, nonnulli de fide eius dubitaverunt et coniecturis locum sanare tentaverunt. Quas singulas enumerare atque refellere non in animo est. Potius ad logum ipsum accedentes videamus,

uid iis in librorum mos. lectione displicuerit: Primum interpretes offenderunt in pronomine ur pro p ar0is posito, quod ferri posse negabant. Sed Kruegerus docet apud Thucydidem „ο pro σρεo aεᷣon satis saepe inveniri, quo eum accedat, quod etiam forma 916 pronominis reflexivi loco idem scriptor usus sit(2, 71, 2), nihil obstare videtur, quominus eum hie Thiv pro Tud asrois scripsisse putemus. Neque magis intellego— id quod alterum posuerunt— cur pronomen fuw ad genus medium addi non possit, siquidem saepe ad verbum medium pronomen reflexivum eo consilio adicitur, ut, quo verbum spectet quaeve inter se opposita sint, clarius perspiciatur, quod ipsum cum in alis ²) tum in hoc loco valere neminem fugit.

Quae restant nullius momenti sunt: Nam quod subiectum mutatur a Thucydidis usu non alienum est, dumne sensus obscuretur(ef ed. Krueg. ind. s. v.), quod hoc locoo fiori vix dixeris, ubi nemo dubitare potest, quid ex iis quae proxime antecedunt ad verbum ε 0 ε supplendum sit.— Haec de codicum lectione; iam si addidero vocem Sonuα,σ pro So⁴ειe ut alibi ³) ita hic a Thueydide usurpatam esse, totius loci haec interpretatio efficietur:„Damit entweder wir uns Bundesgenossen verschaffen, oder sie(doch) die Athener nieht aufnehmen.“

¹) Exempla huius loquendi usus Kruegerus h. J. dedit.—

²) cf. VII, 5, 1: V, 63, 1; IV, 28, 4; ex quibus locus IV, 28, 4 huius simillimus esse videtur; ef. Hom. Od. II, 125: Hea Htv A4ς adrf routr', astip do 7= r0r re« S6 o.

³) Exempla collegit Abreschius I. c.; vide praeterea Steph. Thes. I. Gr. s. v.