— 5

consensu legitur: Bdιοτα ε ie ustépar eNecc. tum illa, quod Hermocrati nimirum prae ceteris cavendum erat, ne popularium suspicionem moveret. Qui autem fugisset Athenagorae notam, si in tanto rerum discrimine a publicis sua consilia vel uno verbo secrevisset?

xses] Pro ess tpara hic et dnobus aliis Thucydidis locis(VII, 7, 2; 16, 1) eems tpaud omnes fere codd. mss. exhibent[Alioquin apud Thuc. scriptum est νπν rparu. nisi quod VII, 15(arpard?— zal ser za vaοεπ) soli F. Lugd. I. eεᷣ᷑α habent cf. Stahl. in nov. ed. Popp. et Goell I. c.] et Thomas Magister 309 R. hoc ipso loco laudato formam in Aoc exeuntem Thucydidi vindicat

At Thomae Magistri in eiusmodi rebus auctoritas fere nulla est,„quippe qui multo posterior fuerit antiquioribus codd. Thuc.“(Stahl. I. c.). Librum autem, qui Thomae ad manus fuit, non solum non in antiquis, sed ne in bonis quidem habendum esse ex ea re elucet, quod h. I. legit: 5,— raν ⅔&ρρνσ⁵(cf. Duker. ed.) Falsum denique esse, quod verbum resxενα om- u4ePoy esse vult,„alii quam plurimi auctorum loci declarant, quamvis alioqui in eorum non- nullis locis haec lectionis diversitas inveniatur“(Steph. Thes. ling. Gr. s. v.)..

Equidem credo Thomam hoc alucinatum esse, quia non magis quam librarii sciebat, quae vis utrique voci subiecta esset. Quod nisi ignorasset, dixisset interesse aliquid inter sεαοιτ et Mlc. Nam„sezi« apud Atticos quidem seriptores id est, quod ad exereitum vel pugnam pedestrem pertinet“(Stahl. l. c), qua re cum voce sroar et similibus coniungi non potest. lItaque hic et VII, 7, 2; 16, 1 ☚0 U-croand scribendum est, cuius scripturae memoriam singuli iidem optimi libri retinuerunt.

7Aοαη⁵ναςι](In optimis libris perperam scriptum est zarou’w⸗) Hunc dativum finalem qui dicitur(velut I, 12, 3 Gρig et III, 82, 1 zενα— 10o h—et) esse Kruegerus docet, ut non opus sit Herwerdeni coniectura ν Eiseaν(Studd. Thucyd. p. 84); eandem coniecturam repetiit nuper in Mnemos. N. S. VIII, 2, p. 151, argumenta non addidit.

rd rag, o] Haec verba, quibus vis quaedam accedit traiecto pronomine relativo— neque enim, ut Bauerus voluit, ad?5s. sed ad dpeveiohs pertinent— respiciunt quodammodo ad ea quae proxime antecedunt(6 ονι εν 6 1⁄εν ταςν‧εςσοιένοων); itaque aliis reiectis cum Kruegero interpre- tanda sunt:„mit den vorhandenen Mitteln.“

rai Brpts waaενοσνενασρQνοιέαο νννακαν μσνσιταα*ε. BIs Arl’,SMA?Ce⸗ 19d SdoThe AuskA!gers Si scholiastam et Kruegerum secutus vocem ieνραw idem valere velis atque a, Hermoerates utroque membro idem fere pronuntiet; neque tamen de mendo seripturae cogitare licet, sed Thucydides formae magis quam sententiae studiosus fuisse putandus est. Quam rationem rhe- toricam cum imitari non possimus, cum Classeno verbo, quod paulo angustias valeat, utentes vertimus:„ungenügend gerüstet“

3 81 22 p val mrä] Magna inter editores dissensio exstitit, quidnam ad verba 2e*0 zalt rä subaudiendum esset. Etenim Portus cum Bloomfieldio et Classeno ev initio capitis intellexit 1 AXsTew, id quod impugnaverunt Bauerus, Poppo, Kruegerus alius alia ratione nixus. Jam quod Bauerus verbis äntata εr iee zek. supra respondere velit 9s 5 vAraοdeis S par- ticulis ney et* hic illic positis inductus esse videtur, ut verba sibi non respondentia inter se opponeret; nam Participium zœτaνοdeis nusquam referri potest quam ad verba zai r†ννσ eu— äcooves 30¼₰0ο Aα, quibuscum concessiva ratione coniunctum est. Potior apud nos est Kruegeri sententia, qui Porto obiecit illud 55 Aeſsw longius remotum esse, quam ut huc re- feratur. Itaque formam quidem quodammodo ad similitudinem initii capitis redactam esse dicendum est, sententiam autem verborum l ε*ν i moτu— nXa,s oppositam esse iis, quae proxime leguntur uie aarigayess dhabteere. Monet igitur Syracusanos Hermocrates, ne ex summa ineuria in extremum terrorem irruant(id quod nos dicimus:„aus einem Extrem ins andere fallen“).

Neque enim nimis timendam esse Atheniensium expeditionem, verum se persuasum habere illos non solum re infecta, sed etiam damno facto se recepturos esse. Quam senten- tiam exemplo ab Atheniensibus ipsis repetito illustrat.

Ceterum bene Heilmannus particulae zat dubitationis vim subiectam esse perspexit (Nos:„Sollte es aber etwa jemandem glaublich sein“).

. 059“ Sri Ke*.* r5A Srs ονεοε νωσπεκν] In hac omnium codieum scriptura eum offen- disset Dobraeus, primo maluit dvοεενν(quod recepit Classenus). Post antem mutatione non