Aufsatz 
Hugo I. der Heilige, Abt von Cluny : 1. Teil
Entstehung
Einzelbild herunterladen

46

wurde. Da Hugo von Burgund am 29. August 1093 starb(Plancher, Histoire de la Bourgogne I. Preuves 31, 32), so muss Ezelo vor dieser Zeit eingetreten sein. Wir werden kaum fehlgehen, wenn wir ihm auch den Bericht des»Anonymus II« über die Beziehungen Wilhelm des Eroberers zu Abt Hugo und die interessanten Nôtizen über den Aufenthalt des Petrus Damiani in Cluny zuschreiben. Er muss, nach obigem zu schliessen, ziemlich ausführlich geschrieben und viele gute Nachrichten enthalten haben, so dass sehr zu bedauern ist, dass aus ihm nur wenige Bruchstücke erhalten sind. Aus Ezelo schöpfte Gilo, wie man leicht sieht, wenn man beider Erzühlungen von der Befreiung des Königs Alfons, von dem Selbstmörder Stephan u. A. gegeneinander hält. Auch Rainald scheint ihn gekannt zu haben, man vergleiche nachstehende Erzählung, die sich nur bei

ihnen beiden findet:

Bzelo(Anonymus II).

Quodam tempore quidam frater ab hac luce vocatus, sed nondum humatus, corpore in oratorio Cluniaci iacente, apparens domno Gozechino et alteri cuidam personae coepit conqueri crimen, unde accu- sabatur, videlicet quod duos solidos tulisset sine licentia sacristae, sub quo erat, ac pro voto suo illos expendisset. Quapropter aut damnandus erat aut liberandus per domni abbatis clementiam orationem- que et purgationem, si cito ei subveniret, per hanc licet seram confessionem ante sepulcrum. Nominabat autem eos quibus dedisset. Mane igitur in capitulum venientes et de locis suis ambo consurgentes, cum causam alterius nesciret alter, quamvis una esset, coram venerando capite exposuerunt visionem parem atque omnino in- dissimilem. Nam cum unus dixisset, alter nescivit, quid diceret, si non revolveret id ipsum. Discussa est ergo praevaricatio et inventa probabili sacristae testimonio. Huic quoque animae clemens pater suf- fragari cupiens, procuratis poenitentiae agendae vica- riis, vivus pro mortuo deo miserante veniae ostium et post clausuram studuit aperire.

Rainald.

Alter vero cum ab hoc saeculo migrasset et ejus corpus in oratorio Cluniacensi inhumatum ex more servaretur, duobus fratribus ipsa dormitionis suae nocte apparuit. Quibus crimen duorum solidorum, quos sine licentia cuidam homini dedisset, confite- batur, et quia sine confessione huius reatus obiisset, a sancto patre absolutionem poscebat, antequam sepulturae traderetur.

Mane autem facto visionem quasi uno ore ambo coram omni conventu beato viro exposuerunt.

Tunc requisita quam defunctus nominaverat per- sona secundum praemonstatam visionem reperta res est. Mox indicta cunctis pro fratre poenitentia, orationibus, psalmis, elemosynis atque missis adiunctis absolutio est secuta.

Die Aehnlichkeiten zwischen beiden sind bedeutend; doch ist das hier kein sicherer Beweis für die directe Benutzung des einen durch den andern. Beide standen mitten im Kloster-

leben, da mochte man sich derlei Geschichten oft erzühlen, und einige Gleichheiten im Ausdruck mussten sich bei gleichem Thema von selbst ergeben. Dass aber Ezelo dem Rainald gegenüber selbstständig ist, dafür spricht schon allein, dass er den einen der Mönche mit Namen bezeichnet und seine ganze Darstellung detaillirter ist, hier ein Beweis der Priorität, da Rainald ja

»succincte« schreiben wollte. Ebenso erzählen beide mit denselben Einzelheiten, die sich bei sämmtlichen übrigen Biographen nicht finden, den Tod des Papstes Stephan X:

Ezelo

qui post multa cum eo habita familiaria colloquia, cum mori inter eius manus expetisset optassetque divinitus....

Schluss: cuius manibus postmodum lavando pro- curatus et in sepulcro est compositus.

Rainald

post multum cum eo habitum colloquium, ut inter manus eius mori mereretur, dominum exorabat...

et corpus eius suis manibus lotum et funereis vestibus involutum in sepulcro locavit.