5

tudine, in sapientia et virtute Positam e esse suminamque beatitudlinem ex vitae sanctitate manare. 38), nn 10 Quibns praemissis transeamus ad singula et quaenam sint potissimum, quibus difreront memoratae a nobis disciplinae philosoplieae a doctrina Christi, quibusque cum ea consentiant, consideremus.

1. Epicuri et Aristippi de summo bono sententiae.

Aristippus, quem, ut Horatius praedicat, omnis decuit color et status et res ¹⁸), et Epieurus, quem contubernales in victu temperautissimum fuisse testantur, quum fere idem derbonorum et malorum finibus sentiant, auctorem sectae, quae ab eo vocatur, hie solum spectemus ²⁰). Epicurus 76οπQπQάꝓG, quam vocat cxrcaorriceriuee, positam in animi tranquillitate, uutritam motibus voluptatis mobilis ab animo rectis, virtute eftiei censet.

Haee Epicuri 76ow-, quae beatum reddebat Horatiam, est temperata illa animi compositio, tranquillitatem et otinm summi boni loco habens, cupiditatem coercens, nihil admirans, nihil eupiens, nihil metuens admodum, sectans mediocritatis in vita pri- vata securissimum ac tutissimum statum, rebus suis etiam parvis gaudens, hilariter praesentibus fruens, undique jucunditatis flores decerpens, de faturis non anxia, curis omnibus inimica, non pendens a rebus externis, nee foris quaerens felicitatem, sed intus, ubi natura eam offert 21). Quod vero Epicuri philosophia male audit, cultores ejus degeneres et intemperantes atque imprimis Metrodorus fecerunt, qui ejus dogmata prave detorserunt et quae ipse de pura illa atque constanti animorum voluptate tra- diderat, ad istain impuram et fugitivam voluptatem transtulerunt. Nihilominus tamen doctrinse Epicurese principium, summum bonum in voluptate ponens, verae philo- sophiae et praesertim doctrinae Christi aperte contrarium esse, quis est, qui non intel- ligat? Qui enim summum bonum sic definit, ut nihil aut parum habeat cum virtute conjunctum, idque suis commodis, non honestate metitur, hiec, si sibi ipse consentiat et non interdum naturae bonitate vincatur, neque amicitiam colere possit nec justitiam nee liberalitatem. Fortis vero, dolorem summum malum judicans, aut temperans, vo- luptatem summum honum statuens, certe nullo modo esse potest. ²²) Epieuri autem omniumque disciplinae voluptatis addictorum rationem et placita J. Christi doctrinae aperte esse opposita, facile perspieiet, qui sacrorum librorum locos legerit, in quihus

¹s) Matth. 19, 7. Luc. 18, 19. Jac. 3, 9. Cf. Safler tom 5. p. 264. Matth. 3. 48 et 6. 19. 20, 53. Matth. 9, 13. Joann. 3, 19, 20. I. Cor, 13, 1—3. 13. I. Joann. 2, 15— 17. Cf. J. W. Schmid Moraltheol. Jen. 1793.§. 55— 36.

¹⁰) Hor. Ep. I. 17, 23.

²00⁰) Cice Pin. I., 18— 20. II, 3 et 10. Diog. Laert. X. 152, 136, 158, 140. Clem. Alex. Strom. II. p. 493.

2¹) Dav. Jani de mor. Horat. in Edit. Hor. Lips. 1778.

22) Cic. Off. I., 2. II., 33.