99

ego quidem existimaverim. Neque minus hanc sententiam Isocrates confirmat, quum haec habet: oud' elnòg Eα αμέάν εέeπ⁴αστον εεεεςσσσα, dA- de r62er.. 1ο⁸ εαατ⁴ 1εμνν⁶ντolαιον ϑeυνσ vat ννεέe ν, d 11008 uας zœνταρνυονσσσ Quo argumento gravius etiam aliud eodem loco exstat(§. 52 pag. 506): r⁴αeνεαν εin deudrxror, at roοτεον νυν ε leεεᷣdos xij ακοειςοο ςα νμμεεεοσας ααν,»v de 4⁶m,⁵ 11νν—⁷α νμέ̈εεεμάσν αeCοωdονναι dοςeεeν νι⁵e. Verba enim:„eεεεοεe τπ ττατοιοο non ad civitatem tempore novissimo, sed ad civitatem multis annis ante datam spectare, ex his, quae paulo inferius leguntur, ς ειπαέο³⁶ε⁷) 0ν⁸ 10- ̈ ο⁰0νQ,9+S dox0⁴⁵ς ς άεας deτιν τοις uı᷑rds 1e!,Gαια optime perspicitur. Qui locus, quum Platacenses, quo tempore haec oratio scripta sit, in civium numero nondum fuisse docet, Diodori narrationem optime tuetur. Ea vero orationis pars, ubi de quaestu, quem exsules exercebant, agitur(§. 46— 50 pag. 505 et 506 Steph.), eosdem illo civitatis iure, quod iπποεeic graece appellabatur, usos esse videtur indicare.

Sed satis de Diodoro; iam ad id, ex quo digressi sumus, redeamus. Plataeenses neque a concilio legatorum, neque ab ipsis Atheniensibus impetrarunt, ut in patriam re- stituerentur. Athenienses enim sociique metu tenebantur, ne, si exsules reducendos esse statuissent, Thebanos a foedere disiungerent; iniquum autem esse, Platacenses, qui antea cum Lacedaemoniis fecissent, Thebanis sociis potentissimis praeferri. Quibus rationibus ducti Athenienses sociique non modo Plataeas non restituerunt, sed ne foedus quidem Thebanis renuntiarunt.

Ita illa, quam de reditu conceperant, spe deiecti, Platacenses, ut solatio quodam af- ficerentur, haud ita multo post repulsam latam id beneſicium ex Atheniensibus mihi viden- tur tulisse, ut in ipsorum Atheniensium numerum reciperentur. Quae res quanquam a ne- mine veterum scriptorum disertis verbis traditur, tamen argumentis non destituitur, quorum prius exhibet Diodorus(XV, 46), quum dicit: érπνον τεα ε‿σασηοετεεας 01 mQꝙ τw—— Gr⁶εννια ⁷τω ⁶ων⁴ Coniicitur enim, municipes(Hestus s. v. municipium) sive 1οπειας eo iure usos fuisse, ut, si in civitatem iure aeqquo consociatam transmigrassent, in civium numerum reciperentur*). Quodsi igitur Platacenses, ubi primum advenerunt, hoc mu- nicipum iure apud Athenienses fuisse probantur, non est, quod dubitemus, quin iidem, quum domicilium Athenis constituissent, in ipsorum Atheniensium album relati sint. Ad- iuvatur hoc argumentum loco quodam Aristidis(Panath.§. 111, pag. 179 ed. Dindorf). Hlic enim auctor, ubi Platacenses, quum anno 427 patria pulsi essent, Athenienses factos

.......„.. 2 8„„ esse narravit, de iisdem iterum eiectis, paulo inferius haec habet: σςιςσ⁴⁵—μμαμμιααεας.

*) Longe aliam de hac re sententiam proposuit clarissimus ille Nichuhrius(Röm. Gesch. III, pag. 71): In Altgriechenland ward der übergesiedelle Isopolit nicht zu den Bürgern gezählt, weil er in Kei- nem Slamm und in keiner Genosssame stand. Cf. Hermann. Griech. Staatsalterth.§. 117, 6.