— 18—

Zeð rdreo söoœα rauran doerdv. öO,αl d eö dreg raurn urod e deru

uενοσσι ει rcg nl ol⁵⁵ν⅓ rs aal ri vingu udoon wourοα—roıs A6„ς

⁵.,μσαιςꝙμοω νν◻μοωνασα ν Ʒ rodν Gnorod oiovel, E&rαeεοςσ αοννεν⁵ενms. Eadem resarta ex Med. B.(iam edita a me Il. p. 25) sic scribuntur:

Zeð rd⁴rs, 2½⁴α] εuννοωιμαα εν dν, dreo Zeð, nœl rau⁵ Prod ri doer* dvioat ri-

IAlrοςσ, rl roldlαν re α* ων ν νin αον dννασαα ois 16“„οιςα, ποοπιναπιν‿νμου

r1“ A0dGœαeν ˙εypòg roũ Gοον ofovel rαeεeοσςσ αάνdν νααν..

Beckius igitur cum rαφeάαειμνιυςα et dllν lacunis explendis adderet, paene verum tetigit, cum 16„ ς roĩs&&αοαονς, εεμαπαν non item. Etenim zœοιενos frequens, érwνᷣαoοtoe rarum, erlναρ‿νεe nullum est. Calliergus num de suo dederit ννοεoν τπα, redditurus riαμαα ε ν Pindari, an ex laciniis Vat. B tunc paullo integrioribus collegerit, nunc non potest diiudicari, sed prius veri similius est. Sin rectum est quod Med. B. scribit auroöõ, huic interpreti veteri irto ol⁵⁴ν poetae non est'praestantius quam alii multi' sed propter multa' i. e.'multis aliis occasionibus oblatis', ut Isthm. V, 29 Axousdovν Drdo dμαumuν(eruta e Scholiis lectio beati Kayseri sagacitate, quam in ed. meam maiorem trans- ferre olim casu oblitus sum) et Nem. VII, 42 ud⁴ ½a dandg eGv, idemque licet voluerint(etsi non est necesse) qui urto rol⁵dανν(s. ⁵⁴⁵α) wind»"ν coniungebant. Equidem erravisse nostrates existimo qui de praestantia Pindari acceperunt, quam h. l. commemorare nihil refert, cum occasionum multarum mentio ad sententiam accommodatissime fiat.

5. 8. ralg àοuοαα utroque loco in utroque codice ut in Rom. sqq.

7. Fortasse cum Med. B. scribendum est dxovrtso(cod. dxovrtrce) d? Spydg rod daomο— KouGενμ(ubi riu ⁶μωαďmν est in Vat. B. Rom. sqq.),*τοι dιυννομμάᷣsos raig ou‿ᷣug. Erunt for- tasse qui ex hoc loco et ex praecedentibus verbis οοο⁴αε⁵οωνν ς μαωνσσυακασεs tiji" vinu aul Gu‿νεαάομονεμωπ uτ½ν, roig Dνοςσ ρ⁴α⁵ςαν τν viæĩν non solum concludant(quod verum est) viwuv ab his cum dzo ribc fuisse coniunctum, sed etiam Moloaig, non Moiccv, ante oculos habuisse. Quo concesso duplex lectio, duplex distinctio, triplex minimum interpretatio huius loci apud Veteres fuit. Alteros vlacur alteros vindν scripsisse ipse Sch. testis est, attamen de v⁵lemν pro rο³⁵ν scribendo nihil addit. Morocv quidem legisse aliquos constare videtur, sed H⁴μαα parum diserte in scholiis testatum, fuerint potius qui eαας legerent. His admissis has puta huius loci Veterum fuisse explicationes:

1. Sicut vindv ad riuαei, 16„oiς pertinet, ita uoiczw(carmen) ex dzovrlgcw pendet, ut hoc idem sit cum roomσέiνανν i. e. carmen mittens tamquam hastam, exemplo Homerico doðoa dxourlgelv. 3

2. Ad riuαei, 1ö„oòðς subauditur dröv, vinc" cum dnovrtgoy iungitur ad usum Herodoti et Atticorum(ferire aliquem), legitur doloaig habeturque pro casu instrumentali: victoriam feriens proxime scopum carminibus. ſadmisso Moiν, ita: victoriam feriens proxime scopum Musarum]. In quo molesta est objectae rei ambigua duplicatio.

3. Legitur orto olddν(rsdνν)... vxdꝝν, ut hoc sit aut'supra multas(s. multorum) victorias' aut propter multas victorias' et subaudiatur drdov. Quae lectio et cum àoαασν(vide 1) et cum doloaig atque Mocdv(iaculans proxime scopum carminibus— iaculans proxime scopum Musarum) consentit.

Ceterum Triclinio(cuius scholion vide II. p. 25) poeta haec vota eo consilio addidisse videbatur, ut in Delphicis Pythiis victoriam Chromio auguraretur.