— 13—

117h. 2,Gαια G G ναμιm᷑᷑ᷣχ?, od dy Med. B., sed pro aurob quod in ambiguum compendium scripturae desinit potest etiam legi aurqq.— Hinc nihil efficitur nisi articulum rijy unius Calliergi coniecturae deberi, de reliqua scriptura in incerto sum. Mediceo duce scribas uroõ(Jovis) doyff et Pindarum existimes dici ideo precari Jovem, ut ne impediantur(Siculi) eius ira; Vaticano auctore teneas avräu [r“v] 591 1“ et uij atque illud pro philosophorum vocabulo habeas, ut intelligi voluerit ooναν rijne eig rà aald, ita ene eorum(Siculorum) impediatur bonarum artium studium'. Nam haec non tam peri- phrasin quam universam huius loci sententiam exprimunt, ut possint ad eꝛοœυeĩν eiνονμον et dydalas doruν⁶αο(quae sequuntur) referri. Philosophica hoc genus vocabula in scholiis satis frequentia sunt, ut xoοuloecio ad vs. 73, 3; 78, 1. Sin librarius doe pro 1*] substituit, nescio quid voluerit, nam ut hoc inde elicias tutinam mihi eorum(Phoenicum) impetus impediatur', maiore mutatione verborum opus erit. Nec puto eum voluisse scribere dore Avνοv, quamquam huic lectioni persimilis est ductus literarum in Vaticano, ex quo vereor ut plura extrices, quam et ego et Calliergus dispeximus ac Mediceus confirmat. Fortasse hic locus in utriusque codicis archetypo antiquo mendo laboravit.— Nota velim paulo antea verbi oleεi» structuram Polybianam, ut 6αeꝛαα um quarto casu coniungitur a Triclinio in Schol. ad Nem. X, 135 vulg. olim a me edito.

6. E&rεαμου εε&Cφονo Med. B., recte, puto, cum vox activa ad inceptum significandum

infinitivumque subiiciendum multo rarius quam media adhibeatur.— 8. 6 Zeö aute ei duuα addit Med. B.— 9. sqq. 6uεμ⁵⁴ρααςιμ⁵ενα Vat. B. Rom. sqd.— In Med. B. haec multo brevius deνα⁸αρ⁄dονα. cεd Zeõ nœl ÖregrtDeuc, errore haplographico.— 12. alrd ò dε iusreuc-, Zeöꝰ vré. Med. B.

ad 73, 3. Scholiastae verba fwmindrarot dvdgeg aal wincévreg art. referunt textum ꝙ&ldαrot rE... NMl.... ETOvrε.... dvògeg. Quis audeat invehere ë½ovrl? ad 78, 1. slwov[Med. B.] Boeckh.— elrey Rom. sdd.— De Vat. B nihil enotavi. 2. di 05 εοοe Heyn. Boe.— dtl½α roö ⁵ο οwe Vat. B. Med. B. Rom. sqd.—, Persistunt igitur in dixa codd. Hoc adverbium sine casu apud omnes invenitur, cum casu poetarum est, et videatur fuisse Doricum, cum ter apud Pseudo-Timaeum Locrensem(3. 7. 16) cum genetivo coniungatur. Sed ut apud vetustiores Atticos(excepto Xenophonte, qui seorsum omnia habet) vix ullo loco cum casu consociatur,s) ita, postquam poetica et dialectica vocabula in sermonem pedestrem im- migrarunt, multo saepius cum eo reperitur, ut apud aequalem Didymi Dionysium Halicarnassensem, Longinum, Philonem Judaeum, Dionem Chrysostomum, Plutarchum.?) Ad aetatem igitur Didymi eius- que discipulorum 6tqæ c. Gen. coniunctum vel maxime congruit, nec temere in eius locum videtur reponenda trita praepositio quae et ipsa cum secundo casu copulata non satis apta est. Atqui desi- deratur eodem scholii loco vocis ouœo vel urxougpa interpretatio, quam in à glossa Triclinii, supra omonupa scripto aOugplcg, exhibet. Fuerit igitur illud òiz«æ roö a⁵οug et mutilatum et corruptum

8) Nam qui Thuc. 4, 61, 3 attulerunt, genetivum male intellexerunt.

9) Cf. Dion. Hal. 4, 11. 27. 58. 75 al.— Longin. 2, 2— 8, 2— 9, 13— 15, 5.— Philon. Jud. de Mundi Creat. sec. Mos.(ed. Pfeiffer) 8. 46. 70. 80; legat. ad Gaium(ed. Francof. Höschel) p. 996 B— 1008 D— 1011 E— 1023 B— 1031 A.— Dion. Chrys. 7, 96— 105— 124— 143.— Plutarch. Vit. Aem. Paul. 16. 34 al.— Adde Clem. Rom. I, 20(bis). 37(quater). 49. 50.— Eandem locutionem ut apud veteres Atticos(inclusis Aristotele et Theo- phrasto) me legisse non memini, ita apud Polybium, Apollodorum, Philodemmum, Parthenium frustra quaesivi, ut nec inter LXX intt. legi videtur nec est in N. T. et vel apud Eccles. Scriptt. rara, sed frequens in Dissertt. Epicteti(etiam fr. 77), apud Onosandrum, Sextum Empiricum, eiusdemque et recentioris aetatis alios. Ne a Byzantinorum quidem temporibus alienam fuisse, Novellae Justiniani, Theophilus Antecessor, Eustathius(et in Commentariis Hom. et in libro de urbe Thessal. capta) aliique multi multis locis ostendunt, quos taedet exscribere. Ne haec quidem nisi paene invitus exprompsi, casu ad illam voculam delatus. Quis hodie eius generis minutias curat? quis Graeci sermonis per omnes aectates vicissitudines? Vel unus vel nemo.