— 12—

9. ro*luαν⁴ρον de loco sepulturae vox quidem recentior est, tamen a Didymi aequalibus haud aliena: cf. Dion. Hal. 1, 14; Strab. 9, 4, 2 al.

Liceat hoc monere in transcursu. Cum ad fidem optimorum Il. mss. EOelc.uεvοοι(Sch. Vat. d*α⁹έαειμνιι)„ vs. 23= 54. retinendum putarem, non cogitasse me(cum Boeckhio) de annitendi(an- streben) sed de trudendi et proiiciendi(von sich schleudern) significatione, ut esset proiecto vel potius amisso redlitu, sensu Plautino.—

Addo ex cod glossas Triclinii ad vs. 23= 55: Aeunaνεᷣᷣα(supra scr.(in litura) leuuνν εμαμάν)] Aeundv i dev, inepte.— GGννασε] ας rije ri⁵εdse rνν αυνμἀαοων εmεαυυeν, εοεαασν(?).

ad 57, 3. uvsoradαεμνο eυεœᷣmœανον Med. B., recte; duorellecdcꝭh alienum. Nec con- iungitur cum dativo, et si dativus pro u⸗ c. Gen. substitutus esset, ne hoc quidem aptum fuisset. nam h. l. non agitur de presso sive in angustias compulso a Periclymeno sed de congresso cum eo Amphiarao.— 4. αανυμ τ5 NIεας Vat. B. Med. B. Rom. sqd.— 5½. rjj N. Heynius et eum secutus Boeckhius— utrique male. Non de duplici Chloride sed de duplici Periclymeno quaeritur. Scribe oρμ νυοο oð(vel r, quod perinde est) Nnlευσς. Distinguitur Periclymenus Neptuni et Chloridis(Tiresiae natae) filius, quem praeter Pindarum Antimachus(Pausan. 9, 18, 6) et Euripides (Phoen. 1157 sdd.) commemoraverunt(semel tantum Apollod. 3, 6, 8, 2. 4.), a multo celebriore Periclymeno Nelei et Chloridis(Amphionis natae) filio, de quo post Homerum(1 285) et Hesiodum (fr. 44 Göttl.) multi locuti sunt. Ille Thebanae, hic Herculeae fabulae est. Atqui philosophantibus nostratium ingeniis in unum ambo coeant: Graeci interpretis erat eorum discriminis meminisse; Chlori- dum nec eius intererat nec nostra interest. Denique XAoος 1 Nylso sive filia est Nelei, nova est Chloris de qua nihil aliunde compertum, sive uxor est Nelei, etiamsi magis constaret de hac ellipsi, quis quaeso XA1Gοε⁶ςα‿ τ³νᷣTεαοειςον opposuisset X4οο⁶⁶ε* Vnltœ eo consilio ut ad secundum casum modo filiam modo uxorem subaudiri vellet? quis sanus ita loquitur? Scribendum igitur:

Todro odv Agyei, ds rod Aaœυαοάουυ σϋυeiadνuν τ IjeOενννενρ d Jv vfoe TIoOGei⁶ενοο aæν

XAGοε⁵ςοο rijg Teuosοoν, oadν roı(vel) Nylto.

VS. 24= 58. Scriptura codicis Vat. B. oxtoako(ab eadem manu utrumque) me iudice non antiquam lectionis diversitatem repraesentat, sed errore librarii alicuius orta est venia non indigno. Cum enim primo aspectu notam syllabae ev vel literam e neglegentiore ductu supra adscriptam cum geminato apice syllabae als(qui constare solet duabus apostrophis) confunderet, male posuit alß, tum deprehenso vitio id quod rectum erat supra scripsit, sive expuncto sive non expuncto altero. Vide infra ad Nem. XI, 48. Posteriores librarii aut utrumque religiosa diligentia iterare solent, ut h. J. Vaticani B., aut neglegentius id solum quod infra collocatum invenerunt(falsam igitur lectionem) describere, ut h. l. Augustani C. Hinc illae lacrimae. Viri docti qui artem criticam exercent non raro laudant id genus lectiones ut a prima manu' profectas, quae aperta vitia sunt, quo nomine tragicorum editores praecipue reprehendendi sunt. Hoc loco finitum verbum et auctoritas codicis Medicei confirmat, qui quamquam et ipse innumera sphalmata habet tamen a plurimis Vaticani codicis vitiis immunis est, et communis omnium lectio vs. 25(6“ dμα), et eiusdem structurae verborum inter Scholia repetitio manifesta.

ad 63, 5. dyrauei in vs. Hom.(1 547) Beckii errore irrepsit, quem non animadyvertit Heynius. Legitur dueißov in Vat. B. Med. B. Rom. Brub. P. Steph. Ox., ut apud Boeckh. ad 67, 4. Gore εzεέμeαάιαεαασεσι2 ðα ατeν riſ 591. Rom. sqd.— idem omisso à Beck. sqq.

— dGore u³] 2uπνπκο‿ιισεννναα αά τν Hνμνð Vat. B., sed in vocula àur aliquid mutatum cognovi ab eadem manu, puto ot syllabam a librario supra scriptam, ut videatur se revocasse a scribendo u— Gore