- 11 a

nc+νπννρσιντον aicνα 2ουο optimi civis, non Possumus quin ea- dem fere misericordia capiamur. Credimusne Sophoclem nil eiusmodi nec sensisse nec voluisse senlire alios? At publica calamitate affici non esse dicunt poetarum, vel saltem eorum non esse qui seria tractent. Laudant nostros: quorum alius, dum et Gallia et patria tristissimo motu convelluntur, taber- nariam composuerit, alius vatem a terrae dispertiendae vitaeque communione prohibuerit. Sed nedue laudo illud in priore, neque ab altero hoc nisi lepide fictum esse existimo., neque omnino omnium poetarum id fuisse credo. Audio lamen ut baene verum. Sin autem in rehus publicis ita commoran- tur poetae, ut non tam respiciant ea ipsa quae casui et tempori debentur, quam quae generatim vera sunt inde exprompta sus- cipiant atque comprehendant, quid est quod cavillere? Ut quae de linguae impotentia in Philocteta, quam doctam esse fabulam

convenire non intellegunt. Atque ea est ars poetarum, ut, duae singula vel accipiunt tradita vel ipsi experiuntur, ea in communem usum convertant.

Etiam in extrema parte huius cantici adeo mihi non con- venit cum novissimis interpretibus, ut vel aliquid mihi excelsi- latis animi Sophoclei pessum dare videantur. Pergit enim Chorus:

Se uo⁴ ‿ ιmπν ό

Taio zui TIou† τι 7 60

„02 ur νειο vaietg

errei 0' qνον uoioς uεeν οbν εν 60⁷16

eενσσν à dσε u*ιοστνmσ⁴άπχοτ vöνιιιμια, τον de qeouεναν

AOε Zνο eueeic.

2 —