.— 9—

Possessori virtutes, iis te ornatum dicere potueris. Ut enim ex feuctibus arboris cognoscimus indolem, ita hominis ex actionibus omnique vita; quae vero arbor non bonos referat fructus, cam caedendam flammisque tradendam praecipit Christus, quem sequi debemus, si boni homines, honi cives, boni denique christiani haberi eupimus.

Quantum valeat hoc Luνι οσ—σσαd in rebus publicis jam satis docnisse mihi videor; rem enim ab omni parte considerare, ut abunde

satisſiat toti quaestioni, non est libelli tam exiguis, quibus hie est, cireum- scripti cancellis. Ergo jam videamus, quamnam habeat vim in rebus privatis. Vix reperietur, quin jam saepe sit expertus, quantopere doleamus acerbeque feramus injuriam illatam, imprimis quum nobis ipsi conscii simus, totum nos ponere animum et diligentiam in pacis amore, clementia, humanitate. Fit autem injuria et verbis et faectis, atque haud raro quae verhis facta est, acerbior, quam quae factis; acerbissima vero, si quae nos bono animo feei- mus, iis malum aſfingitur eonsilium. Quo moniti dolore cavebimus, ne quem temere offendamus, et quum neminem nostrum fugiat, vix fieri posse, ut, quo consilio quis egerit, penitus pereipiamus, nisi ipse plane et aperte dixerit, trita quidem illa, sed honesstissima sequamur praecepta:„Unum quemque in bonorum numero referto, donee experiendo cognoveris esse

malum; et:„quales in te alios esse volueris, talem in eosdem praebe te

ipsum.“— 3 Cicero praecipit, amicitiam nihil aliud esse, nisi omnium divinarum humanarumque rerum eum benevolentia et caritate summa consensio, ut unus qnasi fiat ex pluribus; quod idem Sallustius in Catilina: Idem velle et idem nolle eam demum ſirmam esse amicitiam. Et quidem recte; con- sensu enim animorum sublato amicitia omnino nulla esse potest. Quo praccepto, quamvis summam prae se ferat simplicitatem, recte uti tamen diffieillimum esse arbitror. Alia est enim ratio, alius usus; ac saepenumero ſieri constat, ut qui de ratione plane consentiant, usu longissime alter ab altero dissideant. Quod maxime cernitur in illa conjunctionis necessitate, qua fere nulla est arctior, in conjugio maritaliz nam praeter alias, quae sunt inter amicos huie praccepto obtemperandi difficultates, hace summa est,

2